Wat heb ik laatst gespeeld? + De Zwarte Lijst

Een tijdje geleden schreef ik om de zoveel tijd een artikel genaamd One Play Post. Hierin besprak ik een spel of spellen die ik maar 1 keer gespeeld had, waar de kans klein van was dat ik ze vaker zou spelen en zou recenseren, maar waar ik wel iets over kwijt wilde. Dit concept wil ik een beetje nieuw leven in blazen.

Maar dan wel ietsje anders. Ten eerste schrijf ik nu in het Nederlands, dus dat is al een enorm verschil. Ten tweede wil ik er ook geen ellenlang artikel aan wijden, dus het worden korte statements. Ten derde ga ik een lijst bijhouden van spellen, en dit kunnen ook spellen zijn die ik meerdere keren heb gespeeld, die ik niet zo leuk vind.

Waarom eigenlijk?

Nu, ik heb een tijd geleden besloten dat ik alleen spelen recenseer die ik leuk genoeg vind en ik geen tijd meer wil besteden aan het schrijven over spellen die ik toch niet zou aanraden.

Maar, als ik naar mijzelf kijk vind ik het ook wel prettig als ik van een recensent weet wat voor soort spellen hij of zij niet leuk vindt. Hierdoor kan ik haar positieve oordeel ook beter beoordelen. Een recensie van iemand die een enorme hekel aan slagenspellen heeft en dan toch een slagenspel positief beoordeeld is wellicht veel interessanter om te lezen, dan een artikel van iemand die alle slagenspellen die hij speelt helemaal het einde vindt.

Daarom, het klinkt een beetje zwaar, deze zwarte lijst (beter goed gejat…) en hopelijk zorgt die voor wat meer context als het om mijn andere, positieve, recensies gaat.

Je moet wel rekening houden dat ik niet elk slecht spel dat ik speel op die lijst ga zetten, dan wordt het een lange, onoverzichtelijke lijst. Ik probeer het een beetje bij de spellen te houden die een bepaalde voetafdruk, een bepaalde buzz hebben, of hebben gehad, als je begrijpt wat ik bedoel. Als Fred de Boer uit Heerhugowaard jarenlang aan een monopolykloon heeft gewerkt, hem zelf heeft uitgegeven, en ik vind het niet zo’n geslaagd spel, dan ga ik hem hier niet op de zwarte lijst zetten. Als een spel tot leven is gekomen door een grote publieke Kickstarter campagne en de uitgever heeft toch maar besloten dan hij alle componenten van snoeppapier wilde maken in plaats van de beloofde miniatuurtjes of het is een slecht uitgewerkt spel geworden, dan wel bijvoorbeeld. Grote uitgever, bekende designer, slecht spel. Ja hoor, op de lijst.

Laten we maar eerste beginnen met spellen die ik laatst (vooral op Spiel) heb gespeeld.

 

Wat heb ik laatst gespeeld?

Heaven and Ale – Leuk euro spel. Het plannen van de opzet van de tegels op je bord en het uitvoeren van acties op het actiespoor (je mag stappen vooruit zetten, maar niet terug) zorgt voor een leuke spanning in het spel. Ik moet wel zeggen dat ik nooit het gevoel had dat ik echt bier aan het brouwen was. (4/5)

Meeple Circus – Een leuk behendigheidsspel met mooie componenten. De verschillende fases zijn even leuk om te spelen en het ‘bewust gek doen’ element in de laatste fase, geloof ik, is hierin niet eens heel erg storend. (3/5)

Arboria –  Dit was een aardig spelletje. Plantjes laten groeien, stapeltjes hoger maken om zo te zorgen voor punten. Thematisch deed het me denken aan Photosynthesis, maar, hoewel ik dat spel nog niet gespeeld heb, dat gebeurt vanavond, spreekt dat spel me net iets meer aan. (3/5)

Samurai Gardener – Dit spel deed me denken aan Honshu, maar ik vind dit kleine kaartspel beter. Samurai Gardener pretendeert niet iets te zijn wat het niet is, zoals Honshu een beetje doet (Slagenspel? Nee, joh.). Gewoon slim gebieden van een bepaalde grootte en soort scoren. Een leuk, simpel tussendoortje. (3/5)

Boonanza: Het Dobbelspel: Geinig dat je en in jouw eigen beurt en in die van een ander kunt scoren, daar zitten ook de meeste ‘ lastige’ keuzemogelijkheden in het spel. Als je het echt zo mag noemen, want de dobbelstenen bepalen toch veelal wat je kunt doen. Enorm eenvoudig, maar ik heb me er best mee vermaakt, alleen net niet genoeg voor 3 duimpjes omhoog. (2/5)

Nomads – Een setjesverzamelspel, kinder- of familieniveau, dat gebruik maakt van het mancala principe, maar dan met fiches. Doordat je elke spelersbeurt wel wat krijgt voelden de keuzes die ik moest en kon maken minder belangrijk. Zelf de kinderen aan tafel waren niet bijster onder de indruk. (2/5)

Pile-up Rush – Niet de moeite waard. Het doet me denken aan Junkyard, maar dan zonder doel. Wie het eerste iets laat vallen verliest. Een keer spelen en dan snel vergeten. (1/5)

Sushi War – Dobbelstenen stapelen met eetstokjes. Meer is het echt niet. Het was grappig voor een half potje. (1/5)

 

De Zwarte Lijst

Alexandria – Leuk idee, slecht uitgevoerd, voelt door de combinatie van opzet van bord en karaktereigenschappen een beetje random aan. Het hielp ook niet dat de uitgever op Spiel geen fatsoenlijke demo wilde geven van het spel. KOrte intro, zoek het maar uit en na een vastgestelde tijd stonden ze weer van de tafel weg te kijken. (1/5)

Castles of Burgundy: the Dice Game – Toch wel naar uitgekeken. Rollen en schrijven, maar zonder heel veel leuke of interessante keuzemogelijkheden. Zou het kunnen dat het succes van het bordspel en het kaartspel deze variant uiteindelijk op deze lijst heeft doen belanden? Wie weet. Het is dat het spel niet heel veel geld kost, dus misschien is het daarom nog het proberen waard. (2/5)

 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. Hier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.