Column: Veni, vidi, vici

Het blijft een interessant fenomeen: mensen die zijn gaan leven naar hun naam. Hennie de Haan, de woordvoerder van de pluimveesector. Robert Worst, slager van beroep. Dierenarts Hamster. Social media zijn er maar druk mee. Is er sprake van veel toeval, of is de naam die je hebt bepalend voor wie je bent?

Door: Sélène Brinkhof

Geen idee of het wel eens wetenschappelijk onderzocht is, maar boeiend is het zeker. Waar ik naartoe wil? De vraag of mijn voorliefde voor bordspellen met een klassiek thema is ontstaan bij mijn geboorte.

Sélène (Oudgrieks: Σελήνη) is een figuur uit de Griekse mythologie. Zij is de maangodin en een zuster van Eos en Helios. Luna is de Romeinse variant.

Het thema voegt meestal niet enorm veel toe in de spellen die ik speel. En toch hebben de spellen die zich ‘afspelen’ in de Griekse of Romeinse tijd vaak een streepje bij mij voor. Sterker nog, in mijn beleving spelen we er veel meer. Blijkbaar maken ze onevenredig veel indruk. Hieronder vind je in ieder geval drie tips.

Concordia is mijn favoriet. In Concordia reis je over zee en land, handel je in goederen en verzamel je goden die jou het meeste punten opleveren. Op zichzelf al een goed spel, maar ik word blij van termen als Praefectus Magnus en Sestertii. En de namen van alle goden brengen mij direct terug naar al die geweldige mythes. LOVE IT. Was Concordia ook een goed spel geweest als het over een ander rijk in een andere tijd zou gaan? Vast wel, maar dit geeft net dat beetje extra voor mij.

Carpe Diem Een spel waar het thema echt niets uitmaakt. Tenminste, dat is het eerste gevoel dat wij erbij hadden. Je legt tegels in jouw Romeinse wijk en probeert na elke ronde zo goed mogelijk punten te scoren. Had overal kunnen zijn, hoor ik je denken. Klopt. Dit spel vraagt een stuk meer fantasie dan Concordia om je echt naar het oude Rome te transporteren. En dat is jammer, want ik denk dat het die potentie zeker heeft. Mijn wens: zorg voor sprekendere artwork. Dan weet ik zeker dat hij hoger op mijn lijst zou komen.

Akrotiri Van het oude Rome naar de Griekense eilanden. Een twee-spelersspel vernoemd naar de Oud-Griekse stad die door een vulkaanuitbarsting is verwoest. Je vaart met je schip en je graaft tempels uit. Prachtige tempels, met de meest mooie beelden. Tenminste, als je heel veel fantasie hebt. Verder is het vooral een abstract spel, waarbij je flink moet nadenken. Maar Akrotiri, wat een heerlijke naam.

Of ik hiermee de theorie uit mijn inleiding bevestig weet ik niet. Want er zijn natuurlijk nog vele andere genres in de spellenwereld die ik leuk vind. Al zit er vaak wel een topografisch en/of historisch element in, maar dat heeft dan weer niets met mijn naam te maken. En wat veni, vidi, vici betreft, kan ik niet anders zeggen dan dat dit bij elk spel mijn doel is, welk thema dan ook.


In aflevering 40 van De Startspelers podcast hebben we het over leuke spellen met een saai thema. Luister de aflevering hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.