Adellos Review

Een middeleeuws land. Een paar burchten. Een stel edelen die elkaar niet kunnen luchten of zien. En je hebt een spel. Adellos.

De spelconcepten in Adellos, ontworpen en uitgegeven door Till Engel, zijn eigenlijk vrij eenvoudig. Iedere speler kiest een van de vier facties die worden meegeleverd met het spel, het Koninklijke Leger, Bandieten, Rebellen of Ondoden. Je koopt je startunits van het geld dat je aan het begin van het spel krijgt, stelt ze in jouw burcht op en het spel kan beginnen.

Elke unit heeft een aantal stappen die hij of zij kan zetten, een verdedigingswaarde, een aanvalswaarde en eventueel een speciale eigenschap. Sommige units zorgen bijvoorbeeld voor inkomsten. Dit kan geld zijn, maar ook actiekaarten.

Het speelbord is symmetrisch. In elke hoek kun je een burcht vinden en in het midden staat een toren. Deze toren is van belang bij een van de twee wincondities in het spel.

Ten eerste heeft iedere speler een edele die vanaf het begin in het spel is. Deze edele is krachtig, geeft die speler ook een speciale eigenschap, maar wordt deze aangevallen en verslagen door een tegenstander, dan ligt de betreffende speler uit het spel. Heb je alle andere edelen verslagen, dan win je het spel

Ten tweede kun je als speler proberen om de toren in het midden van het speelbord bezet te houden voor een x-aantal beurten, afhankelijk van het aantal spelers. Lukt dat, dan win je het spel ook.

Verder hebben de spelers elke beurt een paar actiepunten uit te geven. Hiermee kunnen units over het bord worden bewogen en kunnen andere units worden aangevallen.

Een gevecht wordt simpel opgelost. Is de aanvalswaarde van de aanvaller hoger dan de verdedigingswaarde van je tegenstander, dan wint de aanvaller en wordt de verdediger van het bord afgehaald. Deze uitkomst kan nog wel worden beïnvloed door eventuele actiekaarten die kunnen worden gespeeld door beide partijen.

Er zijn ook actiekaarten die je tegen inlevering van actiepunten buiten de gevechten om kunt spelen. Het inhuren van nieuwe units uit je eigen voorraad kost geen actiepunten, maar geld.

Dit geld krijg je weer, in het begin van elke ronde. Je kijkt dan naar bepaalde units op het bord die jou geld geven. Tegelijkertijd kijk je ook naar units die jou actiekaarten geven en pak je die kaarten van de trekstapel.

Zo bouw je dus ook je eigen geld en kaartenfabriek op het bord in de vorm van units. Verlies je die units, dan verlies je dus niet alleen iemand die jouw edele kan verdedigen, maar ook een bron van inkomsten. Dit is iets wat je goed in de gaten moet houden gedurende het spel. Een moment van onoplettendheid en je bent zomaar je bron van inkomsten kwijt en kunt ook geen nieuwe inkomsten genererende units op het bord plaatsen.

Dit is het eigenlijk. Elke factie heeft zo zijn eigen karakteristieke eigenschappen. Je valt aan door de aanvalswaarde met verdedigingswaarde te vergelijken, nadat de betrokkenen nog eventueel kaarten hebben gespeeld en probeert zo alle andere edelen naar de hemelen te sturen.

Laat ik beginnen met wat negatieve punten. Ten eerste ben ik zelf niet zo’n fan van speler-eliminatie, dus speel ik Adellos liever 1 tegen 1. Wil je dit doen zorgt het bord gelijk voor een probleem. Het is niet geschikt voor twee spelers. Je kunt ervoor kiezen om een kant van het bord af te dekken. Dan heb je een speelveld dat qua grootte goed is, maar de toren staat dan niet in het midden. Je kunt ook het bord in de diagonaal spelen, dan zit de toren in het midden, maar zo’n diagonaal bord voelt een beetje vreemd. Een speciaal tweespelerbord op de achterkant van het bord had ik wel kunnen waarderen.

Buiten dat ik de illustraties op zichzelf niet heel spectaculair vind, is het kleine lettertype op de tegels ook niet ideaal als je snel een blik werpt op het speelveld. Zo zou je cruciale informatie kunnen missen.

Als laatste ondervond ik in ieder potje dat ik speelde dat de actiekaarten bijna altijd doorslaggevend waren voor de uitkomst van het spel. Heb je die en die kaart? Ja, dan gaan we even door. Heb je die niet? Dan win ik het spel. Dan is geluk wel een erg belangrijke factor als de uitkomst van een spel afhankelijk is van het uitspelen van een enkele kaart. Dit voelde een beetje onbevredigend.

De balans lijkt een beetje weg uit de gevechtsafhandeling. Aan de ene kant heb je een enorme recht toe recht aan controle, aanval vs verdedigingswaarde, die uitkomst zie je al van mijlenver aankomen. Aan de andere kant speel je actiekaarten uit die zo random voelen als het rollen van een dobbelsteen.

Doordat er meerder facties in het spel zitten die in meer of mindere mate, door hun eigenschappen, anders spelen, heb je eigenlijk een proefpotje nodig om bekend te raken met je factie.

Al moet ik wel zeggen dat de verschillende facties ook weer niet zoveel van elkaar verschillen qua speelstijl dat je heel veel nieuwe regels moet leren. Behalve dan de Ondoden, bij deze groep heb je ook units die je moet oproepen (summonen), zonder er voor te betalen. Het duurt dan wel een aantal beurten voordat zo’n unit actief wordt.

De regelset is vrij eenvoudig te doorgronden. De complexiteit, als je van complexiteit kunt spreken, van het spel zit hem dus vooral in uitzoeken hoe de facties optimaal functioneren.

Het beheren en beheersen van je eigen economie is wel een interessant onderdeel van het spel. De units die voor inkomsten zorgen zijn over het algemeen niet heel sterk in een gevecht en dat betekent dat jouw economie erg kwetsbaar is. Ook omdat spelers met actiekaarten je geld kunnen jatten. Hoe en wanneer zet je de units in die voor geld of kaarten zorgen? Dit is een vrij belangrijke vraag die je voor jezelf zal moeten beantwoorden. Heb je daar geen goed antwoord op, zul je het niet goed doen in Adellos.

Ook vind ik het een leuk idee dat er twee manieren zijn om te winnen. Bewaak de toren, of moord de edelen 1 voor 1 uit. Twee verschillende paden die je, door het krappe aantal actiepunten, zelden tegelijkertijd kunt bewandelen.

Goed, uiteindelijk denk ik dat Adellos (helaas) een spel in ontwikkeling is. Zeker als je weet wat er allemaal al te koop is op de markt. Het voelde voor mij echt als een project waar de scherpe randjes nog af moeten. De ideeën zijn toch wel interessant te noemen, de factie-eigenschappen leuk verzonnen en ik moet zeggen dat ik mij ook best wel vermaakt heb op een bepaald niveau, maar om nu te zeggen dat dit een van de betere in zijn genre is, nee, dat zeker niet. Ik zeg dit zelfs als persoon die niet overloopt van spelervaringen in deze tak van sport, om het zo maar te zeggen. Met die beperkte aantallen x vs x battle-spellen heb ik toch al een aantal spellen gespeeld die ik liever op tafel leg.

Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. En we hebben een YouTube kanaal met playthroughs en reviews. 

Bedankt!

One thought on “Adellos Review”

  1. Thank you for the Time you took to play Adellos and do the Review, even tho I have a hard Time understanding your criticism.
    To note a lack of complexity to shortly after that say, the player has to learn a lot in the game (which entails complexity), makes little sense in my eyes.
    The same is true of your criticism of the combat system. Since you contradict yourself in my understanding.

    I might like to highlight one or the other positive aspect of the game:
    The different Factions are played very different from one another. So there’s rarly the same game happening twice.
    Also i spend a lot of time balancing the Event-Cards, which are a nice alternative to randomize a part of the game, in contrast to rolling a dice.

    Anyways, have fun With your free copy of Adellos and thanks again for the Time. 🙂

    Greetings,

    Till

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.