De Snelle Recensie Extravaganza + De Zwarte Lijst (nummer 3)

Vijf maanden geleden heb ik deel twee gepubliceerd. Dat is wel lang geleden zeg. Tjongejonge. Tjongejongejonge. Tjongejongejongejonge. Wat is dat lang geleden. Het wordt weer eens tijd voor weer een paar snelle recensies. Weer heel wat spellen gespeeld. Ze waren leuk en minder leuk, maar ik denk niet dat ik ze allemaal even diepgaand ga recenseren en daarom dit ‘De Snelle Recensie Extravaganza + De Zwarte Lijst’ stukje.

De Snelle Recensie Extravaganza

Hier bespreek ik spellen die ik heb gespeeld, maar niet vaak genoeg, en waarschijnlijk ga ik die ook niet veel vaker spelen, om goed te recenseren. Of ik vind ze ze niet goed genoeg om tijd aan te besteden. Ik schrijf immers alleen over spellen die ik anderen zou aanraden. Of ik heb ze wel vaak genoeg gespeeld, maar dan komt de beschikbare schrijftijd om de hoek kijken. Ik moet een keuze maken in de spellen die ik uitgebreider recenseer.

Shadows over Camelot

Sinds het begin van mijn bordspelcarrière werd er al, en vaak door de voor mij in den beginne als gids dienende the Dice Tower, lyrisch gesproken over Shadows over Camelot, het coöperatieve spel van Bruno Cathala en Serge Laget.

Na jaren is het er eindelijk van gekomen, Shadows kwam op tafel. Als ridder van de ronde tafel ga je op verschillende missies om te zorgen dat je meer witte zwaardjes verzameld dan er zwarte bijkomen. En dit alles wordt onder grote druk gedaan, want Camelot wordt aangevallen.

En het zou ook nog maar eens kunnen dat er een verrader aan de tafel zit. En dit was nu precies wat er bij ons ontbrak, een verrader, want zonder iemand die ons geniepig, maar actief tegenwerkte was het spel niet bijster spannend. Ik zeg niet dat we al halverwege wisten dat we gingen winnen, die spanning was er wel, maar vooral de suspense miste ik.

Ik zie daarom nog niet echt wat Shadows zo briljant maakt, vooral als er dus geen verrader bij zit. Ik wil hem nog best wel eens spelen, maar wel met de garantie dat er iemand is binnen ons gezelschap die de boel saboteert.

 

 

 

Harvest Dice

Het nieuwste Roll-and-Write spel van Grey Fox Games heet Harvest Dice en is ontworpen door Danny Devine. Hierin rol je dobbelstenen in drie verschillende keuren die allemaal een type groente voor moeten stellen. Je kiest in je beurt een van de gerolde dobbelstenen en plant deze groente in jouw tuintje in de rij die het getal aanduidt. Dit tomatenveld, bijvoorbeeld, moet je aansluitend uitbouwen. Als je een dobbelsteen moet kiezen die je niet kunt planten, omdat de rij waar de dobbelsteen naar wijst al vol is of deze sluit niet aan op een bestaand veld van die groentesoort, mag je die groente aan je varken voeren. Hoe vetter het varken wordt hoe meer punten je daarvoor krijgt en hoe meer bonusacties (getal ophogen, verlagen of de kleur wijzigen) je krijgt. De laatste dobbelsteen die overblijft bepaald voor welke groente de waarde met 1 omhoog gaat. De niet gebruikte dobbelstenen bepalen voor heel de groep dus hoeveel punten iedere speler voor elke sla, tomaat of wortel krijgt aan het einde van het spel.

Dit is Harvest Dice eigenlijk. Het spel werkt, maar ik wordt er niet heel warm van. Je bent een beetje bezig om de drie verschillende groente velden zo handig mogelijk uit te bouwen, zodat je de mogelijkheid open laat om te anticiperen op een plotselinge waardevermeerdering van een van de groentes.

De consequentie van het kiezen van een kleur dobbelsteen om te planten is dat die kleur niet kan overblijven om diezelfde groentesoort in waarde te laten stijgen. Dat is wel het meest interessante van het spel eigenlijk. Dat is het hele spel dat je speelt. En dan komen de varkensbonussen weer goed van pas die jou de mogelijkheid geven om de kleur van de dobbelsteen te wijzigen.

Ook krijg je nog punten voor volle rijen in je tuin, de meerderheid in de verschillende groentes en voor de speler die zijn varken het best heeft vetgemest. Deze laatste twee alleen bij het geavanceerde spel, maar ik zou eigenlijk niet weten waarom je deze variant niet zo spelen. Het is niet zo dat de bijgekomen spelelementen nu veel meer hersenkracht vereisen. Veel complexer wordt het er niet van.

Wat ik al zei, het spel werkt en dat is ook het beste wat ik er van kan zeggen. Dit roll-and-write spel mist net wat spanning en ik kan niet helemaal duiden waar dit aan ligt. Je kan echt wel wat opties wegnemen voor de spelers na jou door het kiezen van een bepaalde kleur dobbelsteen of dobbelsteenwaarde. Er is zeker interactie, maar het spel wordt nooit heel interactief. Je kan altijd wel wat, dat is het misschien. Ook al kun je een groente niet ideaal of helemaal niet planten, je blijft er punten of bonusacties voor krijgen (als je het aan jouw varken geeft).

Ik heb het ook met verschillende soorten spelers gespeeld (veel- en weinigspelers om het zo maar te noemen) en ik bleef het maar zozo vinden. Er zijn betere roll-and-write spellen te krijgen.

 

 

 

Fog of Love

Eigenlijk is Fog of Love een soort dungeon crawl, alleen duik je dan niet in een donkere muffe kerker, maar ga je op queeste in het liefdesleven van een koppeltje. En jij ben de helft van dat koppeltje.

Voor veel mensen is dit misschien net zo spannend als monsters verslaan in het donker. Je creëert je eigen karakter met een beroep, karaktereigenschappen en een achtergrondverhaal en je probeert elkaar door een hoofdstuk van het boek der liefde te leiden.

Je hebt geheime doelstellingen en je hebt een soort algemene doelstelling. Blijf je bij elkaar, blijf je niet bij elkaar? Geen idee, maar ongeacht de uitkomst zul je elkaar ergens moeten vinden. Ergens in het midden. Je legt elkaar telkens keuzes voor en de ander of soms zelfs jullie beiden geven (gelijktijdig) aan welke keuze het wordt en dit heeft natuurlijk invloed op de staat van jullie relatie.

Al dit getouwtrek leidt uiteindelijk naar de winst of verlies van het spel afhankelijk van of je jouw ‘einddoel’ hebt gehaald.

Ik was zelf enorm benieuwd naar dit spel. De mechanismen zijn vrij uniek, het thema ook en de combinatie van beiden maakte het dus een best interessant pakket.

Waar sommige andere reviewers lyrisch zijn over dit spel en dan vooral over de spelervaring is het bij ons thuis nooit uit de verf gekomen. Puur naar de mechanismes en integratie van die mechanismen in het thema zie ik zeker dat het een goed spel is, maar de ondertitel van het spel was ‘Romantic Comedy as a Board Game’ en een komedie was het voor ons nooit.

Ik heb meer het gevoel dat ik naar een film gekeken hebt waar de makers een soort humor hadden die ik niet begrijp. De hele zaal ligt krom (blijkbaar) en jij kijkt om je heen en denkt: ‘Ben ik nu de enige die dit niet grappig vindt?’

De verschillende scenes uit de film hebben uiteindelijk niet tot een speelfilm geleid die ik nog een keer wil zien.

Mechanisch gezien zit Fog of Love heel slim in elkaar, een puik werkje origineel bordspelontwerp, maar als spelervaring was het voor mij geen topper.

 

 

 

De Zwarte Lijst

Hier bespreek ik kort, heel kort, de spellen die ik niet de moeite waard vind. Je moet wel rekening houden dat ik niet elk slecht spel dat ik speel op deze lijst ga zetten, dan wordt het een lange, onoverzichtelijke lijst. Ik probeer het een beetje bij de spellen te houden die een bepaalde voetafdruk, een bepaalde buzz hebben, of hebben gehad, als je begrijpt wat ik bedoel.

 

Ik ben zeer gelukkig dat ik deze keer geen spellen aan De Zwarte Lijst heb moeten toevoegen. 

 

De huidige zwarte lijst bestaat  uit:

Alexandria

Castles of Burgundy: the Dice Game

Photosynthesis

 

 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. Hier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.