El Dorado Review

El Dorado, de stad van goud. Wie wil daar nou niet heen? Ik zeker wel, en snel ook. Laat dat nu net de bedoeling zijn in Wetlauf nach El Dorado van meesterontwerper Reiner Knizia.

English summary below.

Het is al een tijdje geleden dat de nieuwe spellen van meneer Knizia echt het onderwerp van gesprek waren. Hij geeft er jaarlijks nog steeds tientallen uit, maar het zijn hoogstens aardige spelervaringen, zeker niet de toppers van in zijn hoogtijdagen.

El Dorado zou daar wel eens verandering in kunnen brengen. Dit spel is, op het moment van schrijven, namelijk genomineerd voor de prestigieuze Spiel des Jahres prijs. Dat is niet niks.

Het spel bied op zichzelf weinig vernieuwends. Het is een deckbuilder, en een vrij rechttoe-rechtaan soort mag ik wel zeggen. Het is de combinatie met het race element die het spannend maakt. Hoe werkt het dan? Je begint met een setje kaarten, voor iedereen hetzelfde, en de bedoeling is dat je, door steeds betere kaarten te kopen en te spelen, een route over het bord aflegt richting El Dorado. De speler die daar het eerste is heeft gewonnen. Er zijn verschillende terreintypes en elk vakje heeft een bepaald terrein en een bepaalde moeilijkheidsgraad. Je moet thematisch denken aan een vakje met open jungle, een vakje dat wat meer begroeid is en een compleet dichtgegroeide jungle.

De kaarten die je hebt zullen aan het begin minder sterk zijn. Je kunt bijvoorbeeld alleen door open jungle bewegen, een groen vakje met sterkte van een. Dat is wel het grappige aan dit spel, je kunt kaarten niet opstapelen. Ik bedoel daarmee, je kunt niet drie jungle kaarten met sterkte een spelen om naar een vakje met sterkte drie te bewegen. Nee, je moet echt een kaart hebben met sterkte drie of hoger. Je kunt wel een jungle kaart met sterkte drie gebruiken om je over drie jungle vakjes met sterkte een te bewegen. Je mag dus de sterkte van een kaart niet optellen bij andere kaarten. maar je mag de sterkte wel in zijn geheel besteden om je over meerdere vakjes te bewegen. Hoe moeilijker de tocht naar El Dorado dus wordt hoe meer het van je vraagt op deckbuilding gebied. Je zult echt vooruit moeten kijken. Waar zijn de moeilijke gebieden. Welke kaarten moet ik daarvoor kopen? Of kan ik er omheen zonder specifieke of dure kaarten aan te schaffen?

Bij het kopen van kaarten kom je weer iets geinigs tegen. Het is wederom niet wereldschokkend, maar wel iets wat het spel ietsje interessanter maakt. Het gaat om het kaartaanbod, de markt. Van elk type kaart zijn er maar drie van in het spel. Er liggen op elk moment maximaal zes kaarttypes in het marktaanbod, de andere kaarten liggen daarboven, wachtend tot ze ook gekocht kunnen worden. Dit kan pas als iemand de laatste kaart van een type koopt.

Het aanschaffen van kaarten doe je met gele kaarten trouwens, deze zijn hiervoor te gebruiken, maar ook om door dorpen te reizen op je route naar El Dorado.

Dus, op het moment dat iemand de laatste kaart van een set koopt is er een plekje vrij in de markt. De volgende speler die een kaart koopt, je mag maar een kaart aanschaffen per beurt, mag dan uit alle kaarten kiezen in het spel. Het is dan wel zo dat de overige kaarten van dat type op de vrijgekomen plek in de markt komen te liggen en dus in een volgende beurt ook door andere spelers gekocht kunnen worden. Je kan dus een beetje spelen met het kaartaanbod. Wat heb ik nodig wat de ander niet nodig heeft?

Het bord is modulair. In de doos zitten meerdere onderdelen, die je tegen elkaar kunt schuiven in een opstelling aanbevolen door de ontwerper, de ene opstelling wat moeilijker dan de ander, maar je kunt natuurlijk ook zelf een beetje goochelen met de tegels totdat je een bord voor je hebt liggen waar je blij van wordt. Wel kan ik zeggen dat ik denk dat je, zelfs als je niet zo’n ervaren bordspelspeler bent, je de makkelijkste opstellingen wel kunt overslaan. Deze zijn wellicht goed om de mechanismen te leren kennen, maar zelfs daarvoor kun je wel starten met de opstellingen die wat meer uitdaging bieden, of überhaupt een uitdaging bieden, want je vliegt in een makkelijk spel echt over de kaart zonder echt te hoeven nadenken wanneer je welke kaart gebruikt of welke kaart je zou moeten kopen.

Je kunt er ook voor kiezen om met de grottenvariant te spelen. Op bepaalde plekken op het bord vind je bergen. De bergen zijn onbegaanbaar. Geen enkele kaart staat je toe die te betreden, maar op sommige plekken zie je een grot in de bergwand. Als je daar naast staat mag je een grottegel pakken. Deze tegel mag je inzetten wanneer je wilt en geeft je eigenlijk alleen maar een bonus. Pak een extra kaart, zet een stap op water, zoiets. Het maakt het spel makkelijker, het biedt je meer opties, maar het maakt het spel ook onvoorspelbaarder. Geen probleem wat mij betreft, al zou ik wel zeggen: speel hier alleen mee als je moeilijkere kaarten gebruikt. Een makkelijke kaart wordt anders wel erg eenvoudig als je ook nog eens over een paar bonus fiches kunt beschikken. Aan de andere kant kan een extra grot fiche voor sommige spelers ook een reden zijn om juist een andere, misschien moeilijkere, route te kiezen en dan is het maar de vraag of het de moeite waard is. Heb je alle meren of zeeën al achter je gelaten, krijg je een fiche met een extra water-bewegingsmogelijkheid. Daar heb dan weer niks aan.

Het spel speelt beduidend anders met twee, dan met drie of vier. Hoe meer spelers hoe beter het race element eruit komt. Met twee spelers speel je ook met twee ontdekkingsreizigers in plaats van met een. Je bent ook pas de winnaar als je beide poppetjes in El  Dorado weet te krijgen. Omdat je twee ontdekkingsreizigers tot je beschikking hebt kan het voorkomen dat het op sommige (knel)punten op het bord een tactisch steekspel wordt. Als er bijvoorbeeld een plek is waar je veel, of misschien gewoon een enkele moeilijke plek moet passeren (hoge moeilijkheidsgraad of onbegaanbare bergen), kun je ervoor kiezen om je laatste reiziger daar te laten staan en je alleen te focussen op je voorste man. Doordat je niet mag eindigen op een plek waar een ander al staat, komt de achterliggende persoon een beetje vast te zitten. Deze moet wachten totdat hij of zij net de juiste combinatie van kaarten krijgt, of een andere, misschien niet wenselijke route moet kiezen.

Het bord is doordat je toch met vier mannetjes speelt veel voller en je hoeft alleen rekening met elkaar te houden. Een bord met vier mannetjes, die elk van een andere speler is, is ook voller, maar je kunt op dat moment gewoon niet met elke speler, en haar tactiek, rekening houden. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Zo is het ook hier. Hoewel je twee mannetje naar de eindstreep moet duwen, kun je wel je kaarten elke beurt over beide reizigers verdelen. Je maakt als het ware twee strijdplannen en bekijkt per beurt welke kaart het beste past bij welke poppetje.

Met drie of vier moet je je volledig focussen op die ene ontdekkingsreiziger, wat het moeilijker maakt, maar je kunt in een vierspelerspel echt niet even tactisch stil gaan staan om de weg te blokkeren. Een enkele speler heeft er misschien last van, maar de kans is groot dat een ander je, op de een of andere manier, wel voorbij raast. Gewoon gaan met die banaan dus.

Al met al ben ik toch blij dat Knizia zijn mojo weer, al dan niet tijdelijk, heeft terug gevonden. Hij is weer even relevant in bordspelland (Met een nieuw spel bedoel ik. Niks dan goeds over zijn gehele repertoire.). Kijk, El Dorado zal van mij niet de prijs krijgen voor meest innovatieve spel. De basis, het bouwen aan je pak kaarten, is daarvoor niet spannend genoeg uitgewerkt. Het spel als geheel is wel degelijk spannend, maar dat komt doordat de combinatie met het racen naar een bepaald doel erg goed werkt. Het is uiteindelijk gewoon een erg fijn familiespel en ik begrijp best dat dit spel is genomineerd voor de Spiel des Jahres prijs.

Ik ben dan wel veel minder belangrijk en relevant dan de SdJ (jury), maar ook van mij krijgt hij een ruime voldoende. El Dorado is een fijne instapper en een goed familiespel.

 

 

 

[Oordeel Sélène: 4 uit 5. Een snel, eenvoudig te leren spel met een aantal tactische elementen (het bouwen van je dek kaarten, de route die je kiest, de grotfiches die je kunt gebruiken) die het meer diepgang geven. Erg vermakelijk en afwisselend door onder andere de verschillende borden die je kunt maken.]

 


Review Summary

The golden city. Who doesn’t want to go there? I sure do, and fast. That’s just what you need to do in Knizia’s Wetlauf nach El Dorado. 

El Dorado is a good family game or a nice gateway game for those who like deckbuilding. You can mix around the boards, make it easier or more difficult to get to your goal, or you can add cave tokens to the mix that give you bonuses throughout the. The game offers nothing really innovative, but combination of deckbuilding and racing in El Dorado works. The two-player variant is more tactical than when you play with more players. You can spend your cards on two pawn instead of one and you can more activilly block your opponent.  The more players the more it becomes a real racing game. 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. Hier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

One thought on “El Dorado Review”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.