Fairy Tile Review

Er was eens een prinses, een ridder en een draak. Op een dag ontmoette de draak en de ridder elkaar in de bergen. Oh nee, als dat maar goed gaat!? Een avontuur wordt het zeker in dit spel van Matthew Dunstan, Brett J. Gilbert en IELLO.

In een het spel controleer je als speler de bewegingen van drie verschillende karakters. De prinses mag een stapje zetten en ondertussen gratis tussen haar vele kastelen bewegen. De ridder mag twee stapjes zetten, maar mag niet naast of op de plek eindigen waar hij startte. De draak mag van de ene rand van het bord helemaal naar de andere rand bewegen.

Die karakters bewegen zich over het bord midden op tafel. Dat bord bestaat uit meerdere tegels, die de spelers zelf kunnen aanleggen, en op die tegels staan verschillende terreintypes, denk aan bergen, open vlaktes of bossen. En soms loopt er ook een rivier over de tegels.

Waarom wil je die karakters laten bewegen?

Nu, elke speler krijgt een stapeltje kaarten, willekeurig verdeelt over alle spelers, en aan het begin van het spel trek je de bovenste kaart van je eigen stapel. Op die kaart, en elke andere kaart in het spel, staat een bepaalde conditie en als je in die beurt aan die conditie kan voldoen, dan scoor je die kaart en trek je de volgende kaart van jouw stapel. De speler die als eerste al zijn kaarten heeft weggespeeld, wint het spel.

De condities die op de kaarten staan zijn dingen zoals, ‘de prinses en de draak ontmoeten elkaar in het bos’, ‘de ridder bezoekt de grote bergen’ of ‘de draak bezoekt een kasteel en ziet de ridder’.

Je mag in je beurt een van de volgende dingen doen en dat is een karakter bewegen, een nieuwe tegel aanleggen, of als je denkt dat je jouw huidige opdracht niet kunt voldoen (op dit moment) kun je die kaart onderaan jouw stapel leggen en een nieuwe pakken. Bij deze laatste actie doe je dus eigenlijk niets, maar je mag wel een token omdraaien die je de mogelijkheid geeft om in een volgende beurt twee acties uit te voeren.

Je probeert dus in het spel de karakters die onderdeel van jouw opdracht zijn zo te bewegen dat ze voldoen aan de conditie die op jouw opdracht staat.

De donkere wolken boven het sprookjesbos voorspellen niet veel goeds…

Het spel speelt heel snel, mede omdat de opties die je in je beurt hebt vrij beperkt zijn. Je moet wel bedenken dat je in Fairy Tile afhankelijk bent van geluk. Soms kan het zijn dat je een conditie erg makkelijk kunt voldoen (door wat anderen hebben gedaan), de andere keer kan het zo maar zijn dat je helemaal niet aan een conditie kan voldoen, omdat er bijvoorbeeld nog geen grote rivier (die moet minstens vijf rivierstukjes lang zijn) op de tafel te zien is en de tegel die bovenop de tegeltrekstapel ligt laat ook geen rivierstukjes zien. Dat duurt dan nog even voordat je die opdracht kunt voldoen.

Het is in Fairy Tile dan ook bijna net zo belangrijk dat je je snel realiseert dat je jouw opdrachtkaart niet snel kunt voldoen.

Zeker als je met drie of vier spelers speelt verandert het bord best veel tussen de beurten door. Het is dan zonde van je tijd als je meerdere beurten nodig hebt om jouw opdrachtkaart te voldoen, terwijl een andere speler jouw plannen met 1 actie kan dwarsbomen en daarbij ook nog eens haar eigen opdracht volbrengt. Met twee spelers kun je er nog wel eens voor kiezen om meerdere beurten bezig te zijn met een opdracht, maar als ik zie dat ik een opdracht niet meteen (of maximaal in twee beurten) kan voldoen zou ik eieren voor mijn geld kiezen en lekker naar de volgende opdracht gaan. Aan het einde van het spel heb je natuurlijk niet altijd die optie,  je hebt immers niet zoveel kaarten meer, en dan is het gewoon een kwestie van geduldig je kans afwachten. Je bent dan ook weer een beetje afhankelijk van hoe de andere spelers de prinses, de ridder en de draak laten bewegen en dat is eigenlijk ook het spelidee in het algemeen.

Het totaal geen strategisch spel. Langetermijndenken vergeet het maar. Je leeft van beurt naar beurt en bepaald dan pas of je op enige manier je opdracht kunt vervullen. Nee, dan kun je passen.

Een beurt passen is ook helemaal niet erg, omdat je de volgende beurt (of later) de mogelijkheid hebt om twee keer na elkaar te mogen en dat kan je net die extra bewegingsoptie geven om toch een opdracht te voldoen of stiekem in twee opeenvolgende beurten twee opdrachten voldoen. Wie weet.

Hoewel het spel eigenlijk erg simpel is en je echt wel wat geluk moet hebben met de opdrachtkaarten die trekt en op welk moment in het spel je ze trekt was ik eigenlijk verbaast hoe vermakelijk ik Fairy Tile vond. Het lage instapniveau, de snelle beurten, de leuke illustraties in combinatie met de aanwezigheid van het drietal sprookjesfiguurminiatuurtjes maken het spel van IELLO tot een heel aantrekkelijk familiespelpakket.

Geinig is ook wel dat als je als je de tekst op al je voltooide opdrachten in volgorde, er staan nummertjes op de kaarten, voorleest, er een leuk verhaaltje uitkomt. Het maakt het spel niet beter of minder, maar het is een klein detail dat dit spel toch weer wat extra’s geeft.

 

 

Op het moment van het schrijven van deze recensie heb ik Fairy Tile vijf keer, met twee en vier spelers, gespeeld. 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op InstagramHier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.