Ilôs Review

We gaan weer op ontdekkingstocht. Het thuisland heeft behoefte aan wat meer rijkdom en na even rondgevaren te hebben kom je de eilanden van Ilôs tegen. Gelukkig, nu kun je weer lekker andere volkeren uitbuiten. Heerlijk.

Ik doe wel een beetje lollig, net als de man op de voorkant van de doos, maar dit is wel wat je in dit spel doet. Tenminste dat was je intentie toen je op de boot stapte. Gelukkig kom je er snel achter dat er niemand meer op de eilanden woont. De tempels en dorpen zijn verlaten.

Hoewel er geen ziel te bekennen is op het eiland, sommigen onder ons zullen dit  koloniale thema, buiten dat het natuurlijk niet erg origineel is, niet echt kunnen waarderen. Ik heb er zelf niet zo’n probleem mee. Ieder mag dit voor zichzelf bepalen.

Het spel, uitgegeven door 999 Games en ontworpen door Frédéric Guérard, zelf draait om het uitspelen van actiekaarten. Een kaart die je uitspeelt betaal je over het algemeen met andere kaarten uit je hand. Met deze kaarten kun je de archipel ontdekken. Je plaatst tegels met delen van de eilanden erop op tafel aan de andere tegels die er liggen en plaatst een van je schepen erbij. Op die eilanden kun je een viertal goederen krijgen door middel van de bijbehorende actiekaart uit te spelen. Je bezet dan met een van je kolonisten de productieplek van een van de zichtbare goederen.

 

 

Elke keer als je dat doet leg je een fiche van dat product voor je spelersscherm. Dat geeft aan dat je elke beurt dat product produceert. Elke beurt plaats je namelijk evenveel goederenfiches, en van dezelfde soort, als je voor je scherm hebt liggen achter jouw scherm.

Aan het einde van het spel zijn alleen de goederen achter je scherm punten waard. Hoeveel punten, dat hangt af van hoe de markt zich ontwikkeld. Met een actiekaart kun je de waarde van een product opstuwen. Je betaalt deze keer geen kaart, maar een goed van achter je scherm. Dit hoeft niet het product te zijn waarvan je de waarde wil verhogen. Je verhoogt de waarde van een product door een neutraal fiche, dat naast de markt ligt, op het spoor van het gewenste product te leggen. Je dekt hiermee de getal af en het eerste zichtbare getal op een spoor is de waarde van dat product.

 

Dit is de kaart die er voor zorgt dat de waarde van een van de goederen omhoog gaat.

Er zit ook een klein pest-element in het spel. Je kunt er namelijk voor kiezen om een piratennest te bezetten, deze staan op sommige tegels, en als je dit doet levert het eigenlijk niets op. Niet direct tenminste. Je krijgt niets, geen goederen of punten, maar je tegenstanders moeten meer kaarten betalen als ze iets willen ondernemen op de omliggende eilanden.

Hè, vervelend voor ze.

Zo ontdek je in de loop van het spel nieuwe eilanden, vaar je van eiland naar eiland om goederen te bemachtigen of soms zelfs een tempel te plunderen voor wat extra goud, je produceert goederen, hang de piraat uit en aan het eind van het spel, als een speler al zijn kolonisten op het bord heeft geplaatst, tel je het aantal goederen dat je hebt en vermenigvuldig je die met de waarde van die goederen. De speler met de meeste punten wint Ilôs.

 

Ilôs is geen wereldschokkend spel, maar het is wel leuk en daar gaat het om. Het speelt vlot. Dit komt enerzijds omdat de regels eenvoudig zijn, maar ook omdat er niet heel veel verschillende acties zijn waaruit je in het spel kunt kiezen en wat je werkelijk kunt doen in je beurt wordt beperkt door de kaarten die je op hand hebt.

Aan de ene kant zorgt dit ervoor dat het spel lekker snel gaat, maar geluk is aan de andere kant ook een factor in dit spel. Uiteindelijk krijg je alle kaarten wel die je nodig hebt, alleen wanneer je die krijgt is soms even afwachten.

Dat is vrij belangrijk is het spel. Je vaart allemaal over dezelfde zee en kunt dezelfde productieplekken bezetten en dan is het jammer als je die productieplek voor hout wil bezetten alleen je hebt net niet de actiekaart die dat toelaat.

Ditzelfde geluk met het trekken van kaarten komt tot uiting bij de markt. Of eigenlijk juist bij de markt. Je wil heel graag de waarde van een product verhogen waarvan je er al een paar achter je schermpje hebt liggen, maar de kaart die dat toelaat laat maar op zich wachten.

Je kunt natuurlijk wel meer schepen op het bord zetten, die zorgen dat je meer kaarten mag trekken in je beurt waardoor de kans groter is dat je een kaart trekt die je wilt hebben, maar nog steeds ben je afhankelijk van de kaartgoden. Plus, richting het einde van het spel, als je al je schepen in het spel hebt gebracht en je dus veel kaarten mag trekken, heeft de markt zich waarschijnlijk al grotendeels gevormd. Misschien is de markt al wel compleet gesloten.

Dus naarmate het spel vordert zul je steeds minder problemen hebben met dat je iets wil doen, maar de kaarten er niet voor hebt. De willekeur van het trekken van kaarten is vooral in het begin van het spel voor sommige spelers een probleem. Zeker als je met je openingshand al niet lekker uitkomt kan dit niet leuk zijn.

 

Deze kaart zegt bijvoorbeeld dat je tegen inlevering van 7 kaarten een tempel mag plunderen (een kolonist op een tempel mag plaatsen) die op een eiland staat waar je 1 schip hebt liggen. Als beloning krijg je dan 3 goud achter je scherm.

 

Over het algemeen vind ik dat zelf niet heel erg. Een van mijn favoriete spellen, Race for the Galaxy, heeft hetzelfde probleem. Het is ook weer niet zo dat het de winnaar standaard de grootste geluksvogel is, maar het betekent gewoon dat je niet zo ver vooruit kunt denken. Bekijk het beurt voor beurt. Wat krijg ik op handen? En wat ga ik daarmee doen? Dit zorgt er wel voor dat Ilôs echt een familiespel is.

Een ander element, dat is gerelateerd aan de kaarten,dat leuk is en bovenal voor veel kleine keuzemomenten zorgt is het idee dat je de kaarten die je uitspeelt moet betalen met andere kaarten uit je hand. Hierdoor stel je steeds de vraag ‘welke kaart gebruik ik voor wat?’. Het is wel zo dat er maar weinig verschillende kaarten zijn, dus enorm lastige keuzes zullen het nooit worden, omdat je vaak meerdere kaarten van dezelfde soort op hand hebt.

Het draait verder om het zo snel mogelijk op gang brengen van jouw productiemachine. Hoe sneller je goederen voor je scherm hebt liggen hoe vaker je diezelfde goederen uit de voorraad mag pakken en achter je scherm kunt leggen. Andere spelers, die misschien niet zo snel zijn, kunnen er ook voor kiezen om wat minder goederen te hebben, maar juist de waarde van de goederen die ze wel hebben flink op te stuwen. Zo ben je toch lekker naar elkaar aan het kijken en met elkaar bezig.

Het spel speelt verder prima met alle spelersaantallen. Al vind ik het ietsje spannender met de hogere aantallen. Zeg vier spelers. Er gebeurt dan gewoon meer op het bord en op de markt. Er is meer competitie.

Het thema vind ik niet bijster origineel, maar de illustraties die je mee moeten slepen in deze koloniale wereld zien er goed uit. De schepen en de kolonisten zijn leuk. Het spel is in zijn geheel mooi en kleurrijk. Een vrolijk geheel.

Buiten dat speelt Ilôs dus vlot, is het vooral een tactische aangelegenheid met kleine keuzemomenten, en in zijn geheel een leuk en mooi familiespel.

 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. En we hebben een YouTube kanaal met playthroughs en reviews. 

Bedankt!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.