Klus Geklaard! Review

Misschien ken je Friedemann Friese van het spel Vrijdag? Misschien ook niet, dan is Klus Geklaard! je eerste kennismaking met een solo spel van deze groenharige meesterontwerper.

Friedemann is een van de bekendere ontwerpers in bordspelland. Veel van zijn spellen worden goed gewaardeerd, met als uitblinker Hoogspanning. Ik kan de spellen van Friese altijd wel waarderen, hij is toch heel vernieuwend op zijn manier, maar echt super leuk vind ik ze nooit. Ze krijgen nooit een cijfer wat hoger is dan een zeven. Klus Geklaard! gaat hier geen verandering in brengen, dat zeg ik alvast, maar dat betekent dus alleen dat het geen cijfer krijgt dat hoger is dan een zeven, niet dat het een slecht spel is.

Het thema is in ieder geval origineel, al weet ik niet of mensen echt op dit thema zitten te wachten. Je doet het immers elke dag al, werken. De een zit achter een bureau, de ander zit buiten, maar allemaal kijken we uit naar het weekend. Klus Geklaard! gaat eigenlijk over het overleven van je werkdag en veel mensen spelen juist spellen om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur, of niet?

Maar goed, het spel bestaat uit een stapel van achtenveertig kaarten, genummerd van 1 tot en met 48. Het doel is om de geschudde stapel kaarten weer op volgorde te krijgen. Je mag hiervoor acht keer door de stapel kaarten gaan. Elke keer trek je drie kaarten van de trekstapel. Deze kaarten leg je in het midden van de tafel. Staan er snoepjes op de kaarten, dan mag je die uit de voorraad pakken. Deze snoepjes heb je nodig om later kaartenacties mee te activeren. Dan kijk je of je een van de kaarten op de ‘Klus Geklaard!’ stapel kunt leggen. Die stapel begint met een 1, dan een 2, zo opeenvolgend tot en met 48. Daarna mag je de kaarten die je net hebt getrokken activeren. Elke actie kost een of twee snoepjes. Na het activeren mag je de kaarten in het speelgebied sorteren. Daar weer na moet je alle kaarten in het huidige gebied, achter in de rij, naar het  gebied  ‘in het verleden’ verplaatsen en als daar dan meer dan drie kaarten liggen dan moet je, beginnend bij voor in de rij, de overtollige kaarten weer onderop de trekstapel stoppen. Heb je kaarten in het toekomstige gebied, dit is een gebied die je kunt samenstellen door middel van een kaartactie, dan verplaats je die naar het huidige gebied om daarmee weer verder te spelen. Heb je die niet, dan trek je weer drie nieuwe kaarten van de stapel.

Zo ga je door je de stapel heen tot je bij kaart 48 komt, dan lever je een koffiekop in en speel je door. Je kunt uiteindelijk acht kopjes koffie drinken, en dus acht keer door de stapel heen. Acht rondes om uiteindelijk kaart 1 tot en met 48 op de ‘Klus Geklaard!’  stapel te krijgen. Lukt dit, win je het spel.

Het is wel handig dat je ook een beetje weet met welke kaartacties je kunt proberen om alles op volgorde te krijgen. Je kunt bijvoorbeeld extra kaarten pakken, kaarten ruilen, kaarten onder de trekstapel leggen, kaarten naar de toekomst verplaatsen, kaarten uit het verleden terug naar het heden halen of juist kaarten naar het verleden te brengen. Je probeert je stapel kaarten zo te manipuleren dat je bijvoorbeeld eerst de twee op de een mag leggen op de ‘Klus Geklaard!’ stapel, een beurt later de drie en de vier erbij, daarna de vijf en twee beurten later de zes en de zeven.

Het heeft namelijk geen zin dat je eerst de vijf tegenkomt, daarna de drie, dan de vier en daarna pas de twee op de een kan leggen. Het is een heel eenvoudig concept, maar met een beetje goed geschudde stapel kaarten is dit best lastig en uitdagend. Het is mij nog niet gelukt om het spel te winnen.

Klus Geklaard! is uiteindelijk een vrij themaloos en bijna zielloos spel. OK, helemaal themaloos misschien niet, want je worstelt je echt door de stapel kaarten, keer op keer, totdat je acht kopjes koffie naar binnen hebt gewerkt en misschien is dat precies hoe een gemiddelde werkdag er bij jou uitziet. Wel een beetje zielloos. En daarmee bedoel ik dat je in Klus Geklaard! enorm mechanisch te werk gaat. Kaartje weg, kaartje erbij, weer terug, naar het verleden, en weer drie kaarten trekken. Het voelt bijna aan als een spelletje op je telefoon die je, zonder naar het schermpje te kijken, bijna op de automatische piloot doet terwijl je aan het Netflixen bent.

Zeg ik hiermee dat ik het een slecht spel vind? Nee, niet. Zeg ik dat ik het spel niet leuk vind. Nee, ook niet eigenlijk. Het zit best goed in elkaar, ik heb me er prima mee vermaakt en ik vind het er ook best geinig uitzien met die gekleurde snoepje, die witte kopjes koffie en de illustraties op de kaarten, maar het voelt wel heel repetitief. Je blijft dezelfde handelingen maar herhalen en dat is nu nog best leuk, maar ik ben een beetje bang dat het uiteindelijk echt als werk gaat aanvoelen en dat wil je nu net niet als je een spel uit de kast trekt.

Net als bij een echt baan waar je veel hetzelfde doet, zal de ene persoon iets sneller gaan uitkijken naar iets anders, terwijl een ander het heerlijk vind om elke dag hetzelfde te moeten doen.

Klus Geklaard! is dus geen solospel voor iedereen. Maar goed, solospellen in het algemeen zijn niet voor iedereen weggelegd. Ik raad het je wel aan om het te proberen, als je de kans krijgt, want ik vind het wel een heel intrigerend concept, hoe simpel het idee van het op volgorde krijgen van een stapel kaarten ook klinkt.

Het zou me ook niks verbazen als dit spel binnen niet al te lange tijd, precies zoals ik hierboven beschreef, in een digitale versie beschikbaar komt. Het lijkt me daar echt perfect voor.

 

 

Op het moment van het schrijven van deze recensie heb ik Klus Geklaard! 4x solo gespeeld.

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. Hier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.