La Stanza Review

Een recensie van La Stanza ontworpen door Nuno Bizarro Sentieiro & Paulo Soledade, met illustraties van Konstantin Vohwinkel en uitgegeven door Quined Games.

Wat is het?

La Stanza is een spel waar je samenwerkt met grote historische namen uit verschillende disciplines (kunstenaars, schrijvers, politici, ontdekkingsreizigers, geestelijken) om mooie meesterwerken te creëren en daarmee stap voor stap je op te werken op de sociale ladder.

Wat is leuk?

++ Je loopt in het spel rond door verschillende kamers, eigenlijk is het hele bord een rondel, en waar je stopt pak je de karaktertegel, je legt die op jouw spelersbord, en daarna voer je een actie uit. In elke kamer kun je een andere actie uitvoeren. Je kunt maar een beperkt aantal stappen zetten, dus in die zin zijn de mogelijkheden die je elke beurt hebt beperkt en overzichtelijk, en gaan de beurten snel.

++ Op je spelersbord wordt weer een ander spel gespeeld. De karaktertegels die je in het spel bemachtigt kun je inhuren. Ze hebben allemaal verschillende kleuren, corresponderend met de verschillende kamers in het spel. In de bovenste rij op je speelbord liggen jouw potentiële arbeiders. Als je ze tegen betaling inhuurt schuif je ze naar onderen. Er is helaas maar plaats voor vijf arbeiderstegels. Je arbeiders bepalen de sterkte van een actie. Heb je drie rode tegels, dan kun je in de rode kamer een actie uitvoeren van sterkte 3. Op deze manier probeer je jouw personeelsbestand zo te beheren dat je waar je staat ook de juiste soort en hoeveelheid arbeiders hebt ingehuurd. Dat is leuk, maar lastiger dan je denkt. Zeker als je bedenkt dat je voor het maken van meesterwerken een enorm sterk en gespecialiseerd personeelsbestand moet hebben. Als je een nieuwe arbeider inhuurt, welke haal je dan weg? Welke arbeider heb je later nog nodig? Heb je nog genoeg geld om iemand in te huren? Dan zijn zo de vragen die je jezelf moet stellen.

++ In een bepaalde kamer kun je ook meeples krijgen in dezelfde kleuren zoals de kamers op het bord. Deze staan je toe om acties uit te voeren van kamers waar je niet met je poppetje staat. Dit geeft je dus extra mogelijkheden en dit maakt het spel heel wat minder rechtlijnig. Je kunt dus de actie uitvoeren van elke kamer zo lang je maar de juiste meeples hebt. Nog een spelelement dat zorgt dat je goed vooruit moet denken.

++ Als je aan bepaalde voorwaarden voldoet, bijvoorbeeld het hebben van vier verschillende boeken, kun je bonustegels bemachtigen. Die geven je een speciale eigenschap of een eindespel scoreconditie. Van elke soort is er maar een, dus zo heb je net weer andere mogelijkheden dan je tegenstanders als je er een of meerdere bemachtigd.

++ Het leukste van La Stanza is de contradictie van het aan de ene kant heel specialistisch moeten zijn om de meesterwerken te kunnen maken, en de daarbij horende bak met punten te bemachtigen, maar aan de andere kant het juist erg flexibel willen zijn zodat je in elke kamer waar je komt iets leuks kan doen. Het eerste vraagt veel tegels van dezelfde kleur, het ander juist veel verschillende tegels. Hoe gaat je dat bewerkstelligen? Lastig, lastig. Zeker, maar wel een zeer interessant spelidee.

Wat is minder?

— Dit spel zorgt vanaf beurt 1 voor Analysis Paralysis (zo lang en over zoveel nadenken in je beurt dat het spel lam slaat). Aan de ene kant kun je namelijk niet ver vooruit denken. Doordat anderen tegels wegpakken verandert het bord en hoever je kunt lopen op het bord continu. Aan de andere kant moet je juist wel ver vooruit denken, omdat je, met het geld dat je hebt, de juiste karaktertegels moet bemachtigen en in moet huren om uiteindelijk ‘in te zetten’ voor een actie in kamer waar je over een x-aantal beurten pas komt of die je over een x-aantal beurten pas kunt activeren. Daar kun je eigenlijk in je beurt zelf, zeker als je met het volle spelersaantal speelt, de knoop over doorhakken.

— Doordat het bord als er twee kamers leeg zijn (er liggen geen karaktertegels meer) wordt bijgevuld, kan het zomaar zo zijn dat iemand een benodigde tegel van een bepaalde kleur in zijn schoot geworpen krijgt.

— Ik voelde het thema totaal niet. Wat ben ik nu eigenlijk aan het doen? Het spel is daardoor erg droog.

— In principe probeer je in het spel een motortje op te bouwen. Je gaat bijvoorbeeld voor het witte meesterwerk van 17 punten. Je hebt daarvoor een sterkte 6 nodig in wit en sterkte 1 in geel. Je zet alles in om in een aantal rondes om het bord uiteindelijk in die witte kamer aan te komen (of een witte meeple in zetten) om dat meesterwerk te claimen. Je verzamelt witte politici, je pakt nog een bonus tegel die je een extra witte kracht geeft, enzovoort. Dan kan je jouw motor een keer laten brullen De 17 punten stromen binnen. Maar dat is het dan. Je hebt je witte punten binnen, meer valt daar niet te halen, en moet jij je nu gaan focussen op iets anders. Opnieuw beginnen als het ware. het opeenvolgen van verschillende cycli (motor bouwen, brul, motor bouwen, brul) in een spel is op zichzelf niet erg, maar ik vond de lengte van een cyclus net iets te lang voor de high, of de hoeveelheid voldoening, die het mij gaf.

Wat maakt het spel speciaal?

$$ La Stanza is een licht, maar zwaar spel. Het heeft eenvoudige regels, maar het zorgt af en toe voor krakend hersenen. Je kunt/moet/wil heel goed plannen, omdat je aan de ene kant heel veel ballen in de lucht wil houden en aan de andere kant eigenlijk maar een grote bal wil hooghouden. De Specialist vs. de Generalist. Wanneer ben je wat?

Conclusie

Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. En we hebben een YouTube kanaal met playthroughs en reviews. 

Bedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.