Monolith Arena Review

Voor Neuroshima Hex fans moet veel van wat in deze doos zit erg bekend voorkomen. Behalve die dekselse Monolith dan. Voor diegene die de voorganger van Monolith Arena nog nooit gespeeld heeft, hier een korte omschrijving.

In Monolith Arena, een spel met een fantasie thema van Michal Oracz, strijden twee (of meerdere) facties tegen elkaar om de controle van de arena. Elke factie heeft zijn eigen units en eigen karakter en in de doos zitten vier facties.

Elke facties heeft een banier tegel, die heeft bepaalde gezondheidswaarde, zogezegd, en jouw doel is om die banier zo veel mogelijk schade toe te brengen. Het liefst natuurlijk tot de dood volgt. 

Elke beurt trek je drie tegels uit je voorraad. Een daarvan leg je af en de andere twee die plaats je op het bord, voer je uit, laat je liggen tot de volgende beurt of leg je ook af. 

Als je ze op het bord plaats, dit kunnen dan alleen units of runen zijn, mag je ze plaatsen waar je wilt, als het vakje maar leeg is. Alleen heeft elke unit zo zijn eigen sterktes en zwaktes. Die wil je natuurlijk optimaal benutten, of niet blootleggen, terwijl je de banier van je tegenstander belegerd.

Sommige units kunnen van een afstandje aanvallen, anderen van dichtbij. Je hebt units die vijanden kunnen vangen in hun web en immobiliseren. Je hebt units die een pantser hebben. En nog veel meer. Van alles wat.

Je hebt ook order tegels. Als je er voor kiest om die te spelen kun je speciale acties uitvoeren, units bewegen over het bord of een aanvalsfase inluiden. 

Dat aanvallen gebeurt op een hele aparte manier. Dit gebeurt alleen als het hele bord vol ligt of als een speler zo’n battle order tegel speelt. 

Alle units hebben een eigen initiatief waarde, eventueel beïnvloed door andere tegels op het bord, en elke groep met eenzelfde initiatiefwaarde valt op hetzelfde moment aan. Van hoge initiefwaarde naar de groep tegels met een lage waarde. Zo kan het dus zijn dat units al van het bord verdwenen zijn voordat deze überhaupt kunnen aanvallen

Het spel duurt in principe tot een banier helemaal aan flarden is geschoten, of totdat de tegels op zijn. In dat laatste geval is de speler die de minste schade heeft opgelopen de winnaar. In het eerste geval lijkt het mij duidelijk dat de last man standing wint. 

De Monolith module, want wat ik hierboven kort schetste is eigenlijk nog gewoon Neuroshima Hex, voegt een nieuw element toe aan het geheel.

Beeld je even in dat je drie Tupperware bakjes, precies zo groot als een hexagonaal vakje op het bord, op elkaar stapelt. In het onderste bakje plaats je in het geheim een unit. Het tweede bakje plaats je er op, daarin ook een geheime unit. Dan het laatst bakje met daarin de banier. Die gaat bovenop. 

Jouw tegenstander ziet dus alleen het bovenste bakje en kan ook alleen de banier aanvallen als alles op elkaar is gestapeld.

In het spel kun je ervoor kiezen om je Monolith, want zo heet die Tupperware toren, uit te vouwen als het bord daar ruimte voor heeft. In een keer wat nieuwe units op het bord die natuurlijk compleet het slagveld op zijn kop zetten, want zo goed denk jij over die geheime units na, toch? 

Na een gevecht moet de Monolith weer worden opgestapeld, eventueel met lege bakjes. Deze bakjes kun je later, bij het plaatsen van tegels, weer vullen met units.

Het kost wat tijd om bij dit soort spellen uit te vinden hoe je het spel het beste speelt. Met dit soort spellen bedoel ik een spel waar de regelset niet per se heel ingewikkeld is, maar doordat er meerdere rassen, volkeren of facties in het spel zitten, met elk hun eigen karakter, kost het gewoon even om uit te vogelen hoe de factie werkt waarmee je speelt, maar evenzo belangrijk de factie waartegen je speelt.

Voor Monolith Arena is dit zeker het geval, aangezien er ook nog eens heel veel op het bord gebeurd. Het lijkt misschien heel statisch, maar elke beurt veranderd de staat van het spel door elke unit die op het slagveld wordt geplaatst. Units krijgen bijvoorbeeld andere eigenschappen, worden sterker, of ze krijgen een andere initiatief waarde.

De spanningsopbouw in dit spel is heel fijn. Je bouwt telkens weer op tot een grote knal, die een groot deel van het speelbord wegvaagt, om daarna weer op te bouwen tot de volgende explosie.

Je plaatst units op het bord, maar je weet niet precies wanneer die units hun taken kunnen gaan uitvoeren. Hou jij de controle over wanneer een slag begint, laat je het (expres of niet) aan je tegenstander over of laat je het aan het spel en bouw je heel het slagveld vol. Dat is leuk om mee te spelen.

Het vergt, zoals hierboven al geschetst, dus wel wat tijd om je factie te leren kennen. Wellicht is het daardoor ook zo dat een eerste potje niet helemaal representatief is voor wat het spel je te bieden heeft, omdat je misschien nog niet helemaal weet hoe je jouw tegels moet inzetten en er waarschijnlijk pas achterkomt als het al te laat is.

Ik denk ook niet dat mensen die zich niet thuis voelen in dit genre, rassen met speciale eigenschappen die tegen elkaar strijden, nu in een keer verkocht zijn.


Hoewel ik de iconografie duidelijk vind en iedere speler een spelersbordje krijgt met daarop uitgelegd hoe elke factie werkt is soms de staat van het spel lastig te overzien. Het zou eigenlijk fijn zijn als je op elk moment, in je hoofd, kunt afspelen hoe een slag wordt afgespeeld, maar dat is lastig of kost tijd.

Dan komen we bij de naamgever van het spel, de Monolith. Voor de liefhebbers van Neuroshima Hex, wat ik zelf in het verleden wel eens via de app heb gespeeld, zal dit vooral een leuke afwisseling zijn. Een extra element in het spel waar wat planning bij komt kijken, die je de mogelijkheid geeft goede units snel op het bord te plaatsen, en waarmee je de tegenstander (eenmalig, dat wel) kunt verrassen. De kracht van het spel zit hem niet in deze Monolith wat mij betreft, dat zijn toch echt de (bekende) spelelementen uit Neuroshima Hex. De Monolith is voor mij meer een uitbreiding die je er alvast, gratis, bij krijgt.

Ik ben niet bekend genoeg met Neuroshima om de twee spellen echt te vergelijken. Wat ik wel weet is dat Neuroshima door velen als tweespelerspel wordt gezien en ik vind Monolith Arena ook een tweespelerspel. Er zit in een potje tussen twee vechtersbazen al genoeg chaos, dat het er niet beter of leuker op wordt met meer spelers, meer verschillende facties op het bord.

Ik moet dus concluderen dat Monolith Arena een alleraardigst tweespelerspel is voor de liefhebbers van het 1 tegen 1 battlegenre, die graag hun tijd besteden aan het ontdekken van de verschillende facties in het spel.

Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. En we hebben een YouTube kanaal met playthroughs en reviews. 

Bedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.