Ohanami Review

Een recensie van het spel Ohanami, ontworpen door Steffen Benndorf, met illustraties van Christian Opperer en uitgegeven door White Goblin Games.

Wat is het?

In Ohanami leg je mooie Japanse tuinen aan. Watertje hier, rotspartijtje daar. En dan natuurlijk de Japanse sierkers met zijn roze bloesem. De speler die het slimste zijn tuin inricht wordt de winnaar.  

Wat is leuk?

  • De regels van het spel zijn eenvoudig. Het spel bestaat uit genummerde kaarten van 1 tot 120 en elke kaart heeft zo zijn eigen kleur. Elke kleur staat voor een onderdeel van de tuin. Het spel duurt drie rondes. Elke ronde begin je met tien kaarten. Je kiest elke beurt twee kaarten uit je hand en geeft de rest door totdat elke kaart is geplaatst of afgelegd. Als je kaarten plaats moet je wel zorgen dat ze op volgorde liggen. Je hebt drie rijen tot je beschikking. Per rij moeten de kaarten op- of aflopend worden neergelegd. Elke ronde zijn bepaalde kleuren punten waard. Je kijkt naar het aantal kaarten die je van die kleur of kleuren hebt en je krijgt daarvoor een aantal punten. Zo, het spel is uitgelegd. Vijf minuten verder en je kunt gaan spelen.
  • Het doosje en de illustraties op de kaarten zijn er mooi uit. Ik denk wel dat dit spel opvalt tussen de doosjes van hetzelfde formaat.
  • Ik heb het spel met twee, drie en vier spelers gespeeld. Het spelgevoel is met elk spelersaantal hetzelfde.

Wat is minder?

  • Dat het spelgevoel elk spel hetzelfde is, dat klopt. Dit komt in mijn optiek vooral omdat er nauwelijks spel in zit. Het scoren van punten overkomt je, ronde naar ronde. Je zou denken, als je hierboven de korte spelbeschrijving leest, dat het in Ohanami draait om het op het juiste moment pakken van kaarten in een bepaalde kleur, ze tactisch in rijen te plaatsen en je medespelers te slim af zijn door bepaalde kaarten voor hun neus weg te nemen. Dit viel mij dus ontzettend tegen. Het maakt namelijk helemaal niets uit welke kleuren je neemt. Elk potje pakte ik gewoon twee kaarten die qua cijfers dicht bij elkaar lagen, of qua getal zo dicht mogelijk bij de buitenranden van mijn drie rijen aansloten en keek totaal niet naar de kleur van die kaarten. Bij de puntentelling zag ik wel wat de opbrengst was. 75% Van de potjes heb ik winnend afgesloten en bij de potjes die ik niet won deed ik gewoon mee om de prijzen. Ik hoefde dus weinig beslissingen te nemen in het spel. Gewoon zorgen dat je niet te grote gaten laat in de getallenreeksen en je kunt winnen.
  • Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik in de problemen zou komen met de drie getallenreeksen. Wellicht dat het spel beter, spannender, interessanter wordt als je maar twee rijen tot je beschikking hebt, maar dat heb ik niet geprobeerd. En dat is ook niet aan mij om te proberen.

Wat maakt het spel speciaal?

  • Ohanami biedt, buiten mooie illustraties, niets nieuws. Het op volgorde leggen van getallen is hiervoor al gedaan in spellen als The Game en The Mind, bijvoorbeeld. Ohanami is niet coöperatief, maar je speelt tegen elkaar. Dat is dan wel weer anders. Het is Steffen Benndorf deze keer jammer genoeg niet gelukt om een spel neer te zetten dat de competitie met zijn voorgangers aan kan. Het verliest met ruime cijfers.

Conclusie

4/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.