Rob ‘n Run Review

Ik ben zeker geen fan van coöperatieve spellen, maar Rob ‘n Run is een grote uitzondering. Je werkt namelijk samen zonder te overleggen. Iedereen moet dus echt helemaal zelf zijn beslissingen nemen en zelf het spel spelen. Er is dus niemand die het spel kan domineren, wat normaal veruit de grootste afknapper is bij coöperatieve spellen.

Een recensie van Erik Slump.

 

Het Verhaal

Je bent lid van een groep bankrovers. De eerste kraak is geslaagd en met de buit zit je in de vluchtauto terwijl de lange arm der wet naar jullie op zoek is. Deze buit is niet toereikend om allemaal langdurig van te kunnen leven, dus op weg naar het vliegveld moeten meer banken beroofd worden. Elke bank heeft zijn eigen type kluizen. Bij toerbeurt is elk bendelid een keer aan de beurt om de bank te verkennen en zijn kompanen instructies te geven. Die instructies zijn lastig te geven en alles bepalend of de kraak zal lukken of niet. Lukt het, dan is er weer lekkere poet te verdienen. Zo niet, dan nadert de lange arm der wet ras. Doordat, hoe dan ook, toch steeds weer aanwijzingen achterblijven wordt het steeds moeilijker om de kluizen te kraken waardoor het justitiële apparaat meer kansen krijgt om jullie te pakken. Nu zijn er wel een paar “informanten” die de aanwijzingen kunnen laten verdwijnen, maar die laten zich goed betalen en dat gaat ernstig ten koste van jullie pensioenplannen. Zal het lukken om in rijkdom ergens in een paradijselijk gebied jullie dagen te slijten?

Het Systeem

Het spel wordt gespeeld met gereedschappen en aanwijzingen. Er is elk spel een vaste set van 6 aanwijzingen die vooraf geselecteerd worden (er zijn er 15 in totaal) waarmee de bendeleden om beurten hun mede gangsters moeten proberen te instrueren. De andere bendeleden hebben een hand met gereedschappen (kaarten) waaruit ze de juiste proberen te selecteren en meebrengen. Zodra alle benodigde gereedschappen zijn meegebracht is de kluis gekraakt. Je kunt niet zomaar lukraak gereedschappen uitproberen op de kluis want na een aantal mislukte pogingen gaat het alarm af.

De “leider” moet dus zijn aanwijzingen zo spelen dat zijn ploeg ook goed doorheeft welke gereedschappen nodig zijn. Wanneer je een valse ID kaart nodig hebt om het alarm te omzeilen, dan helpt het niet echt om met een stormram aan te komen zetten, alhoewel, misschien heb je ze wel allebei nodig. De gang mag niet overleggen en iedereen moet dus goed onthouden wat de aanwijzingen waren, en wat je al gespeeld hebt. Daarnaast moet je proberen te doorgronden wat anderen gedaan zullen hebben. Wie laat je de laatste kaart spelen en hoe krijg je ze zover?

De politie verzamelt aanwijzingen en die komen in het “politiebureau” te liggen. Hierdoor wordt het steeds moeilijker om de kluizen te kraken. De “boss” heeft steeds minder aanwijzingen die hij kan gebruiken. Het team heeft steeds minder gereedschappen in handen. Er moeten steeds meer gereedschappen verzameld worden voordat weer een poging ondernomen kan worden, met dus meer risico op verkeerde spullen. En tot slot gaat ook het alarm steeds sneller af. Voor elk van de genoemde hindernissen kan één keer per spel een informant worden ingezet om het spel weer wat makkelijker te maken. Dat is echter heel duur en het gespuis zal onderling moeten uitmaken of ze dat de moeite waard vinden, of dat ze liever wat meer risico lopen.

Afbeelding van Michael Luu afkomstig van www.boardgamegeek.com

De Waardering

Ik liep er op Spiel in Essen per ongeluk tegenaan. Het is uiteindelijk het enige spel dat ik daar gekocht heb en het is al bijna aan vervanging toe, zo vaak komt het op tafel. De veelspelers vinden het spannend, zoeken naar optimale tactieken en proberen steeds moeilijkere scenario’s uit. Familiespelers hebben de regels zo door en leren al spelende snel hoe ze zich kunnen verbeteren. Ik heb nog niet meegemaakt dat het spel slechts eenmaal gespeeld werd. Er klinkt altijd wel een “nog een keer!!”. Met een speelduur van een uurtje ook geen probleem.

De grootste moeilijkheid is om niets te verklappen. Het is heel verleidelijk om cryptisch toch een tipje van de sluier op te lichten. Het leukste zijn de verhalen achteraf. “Maar had je dan niet door dat ik ….” Elke groep ontwikkelt snel zijn eigen dynamiek en die is net als het spel zelf, elke keer weer anders. Het is verslavend.

Het spel is voorzien van leuk artwork en ziet er grappig maar ook duidelijk uit. Een pareltje van PD-verlag dat helaas ongemerkt aan veel mensen voorbij is gegaan. Sinds Concordia (ook van PD-verlag) heb ik niet meer zo’n topaankoop gehad.

 

 

Dit was een recensie van Erik Slump.

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op InstagramHier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

One thought on “Rob ‘n Run Review”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.