Sagrada Review

Toen ik vorig jaar een bezoek bracht aan Barcelona, was de Sagrada Familia natuurlijk onderdeel van mijn bezoek. Vlak daarna werd de Kickstarter-campagne van het spel Sagrada aangekondigd. Mijn interesse was meteen gewekt en toen ik zag dat het om een filler ging met glas-in-lood ramen en doorzichtige, gekleurde dobbelstenen was ik meteen om. Inmiddels heb ik het spel binnen en na een 15-tal potjes met 1, 2, 3 en 4 spelers kan ik mijn ervaringen met jullie delen.

 

Een recensie geschreven door Marc van Welbergen

English summary below.

Sagrada is een spel van de mij onbekende Canadese designers Daly Andrews en Adrian Adamescu. Zij hebben al enkele andere titels op hun naam staan, maar niets wat hier op de radar is verschenen. Sagrada is een spel voor 1-4 spelers en duurt ongeveer 20 minuten. Het is een zogenaamde dice drafting game, waarbij het doel is om dobbelstenen te plaatsen in jouw persoonlijke glas-in-lood raam en daarbij de meeste punten te behalen. Punten worden gescoord via een drietal publieke doelen die derhalve voor alle spelers gelden en daarnaast een persoonlijk doel. Het persoonlijke doel is altijd 1 van de 5 kleuren: van alle dobbelstenen in jouw raam van die kleur tel je het aantal ogen bij elkaar op. De publieke doelen zijn bijvoorbeeld unieke kleuren of cijfers in iedere rij of kolom of setjes van cijfers of kleuren die 2-6 punten per rij/kolom of set opleveren.

Belangrijk bij het draften is dat er voor het plaatsen een paar regels gelden. Allereerst moet je bij het plaatsen van de eerste dobbelsteen deze aan de buitenrand van het raam plaatsen en alle volgende dobbelstenen moeten recht of diagonaal grenzen aan wat al geplaatst is. Daarbij mag je niet dezelfde kleur of hetzelfde cijfer naast elkaar plaatsen (diagonaal mag wel). Om het wat uitdagender te maken, heeft ieder raam al een aantal ingevulde vakken met kleuren of cijfers, waaraan bij het plaatsen voldaan moet worden. De overige velden zijn wit dus hier mag, rekening houdend met de plaatsingsregels, een willekeurige dobbelsteen geplaatst worden.

Het spel wordt gespeeld in 10 ronden, waarbij er een aantal dobbelstenen wordt gerold (aantal spelers * 2 + 1). De startspeler kiest vervolgens 1 dobbelsteen en daarna met de klok mee de andere spelers. De laatste speler is direct weer aan de beurt, waarna tegen de klok in de andere spelers een tweede dobbelsteen kunnen kiezen. De resterende dobbelsteen fungeert als rondeteller en wordt op het rondespoor geplaatst. Na de 10e ronde onthullen alle spelers hun persoonlijke opdracht en kunnen alle punten worden opgeteld.

In het begin zal het plaatsen nog eenvoudig lukken, maar na verloop van tijd zijn veel velden gevuld en wordt het steeds lastiger om, rekening houdend met de plaatsingsregels, nog te kunnen plaatsen. Om het geluk/pech met de dobbelstenen enigszins te mitigeren zijn er hulpkaarten of tools. Deze kaarten (er worden er 3 per spel willekeurig gekozen) maken het mogelijk om de plaatsingsregels te buigen of te breken, bijvoorbeeld je mag een dobbelsteen plaatsen en hierbij het voorgedrukte cijfer of de kleur negeren of je mag een dobbelsteen verplaatsen. Andere tools staan bijvoorbeeld toe dat je de dobbelsteen met 1 getal verhoogt of verlaagt of dat je deze mag omdraaien naar de andere zijde. Om deze tools te activeren moet je betalen met doorzichtige stenen ofwel favors. Ongebruikte favors zijn aan het eind 1 punt per stuk waard. Mocht het desondanks niet lukken om te plaatsen, dan ben je genoodzaakt te passen, waarmee de andere spelers meer keuze hebben en jijzelf aan het eind van het spel 1 of meer lege vakken hebt in je raam. Dat staat natuurlijk niet zo mooi en levert je daarom een strafpunt per stuk op.

Om het spel te leren kennen heb ik het eerst een aantal keer solo gespeeld en dat is behoorlijk uitdagend. Er zijn hierbij namelijk maar 2 publieke opdrachten (+ de persoonlijke) en dus minder punten te behalen. Daarbij worden er elke ronde 4 dobbelstenen gerold waarbij de dobbelstenen die niet gekozen zijn (in dit geval 2 per ronde) zoals gewoonlijk op het rondespoor worden geplaatst. Aan het eind van het spel bij elkaar opgeteld. Deze score moet je minimaal halen om het spel te winnen en dat lukte mij vaker niet dan wel. Je kunt hierbij de moeilijkheidsgraad voor jezelf bepalen door 1-5 tools te gebruiken. Op deze tools plaats je een van de dobbelstenen (op de kaart staat aangegeven welke kleur of cijfer het moet zijn), waarmee je niet alleen jezelf helpt, maar ook een of meer dobbelstenen uit het spel kunt halen.

Het solospel is wat mij betreft zeker geslaagd, maar met meer vind ik het veel leuker. Enerzijds omdat je kunt zien wat de tegenstander nodig heeft of vooral niet nodig heeft, waarop je kunt inspelen door juist die dobbelstenen te laten liggen, maar ook doordat je probeert te achterhalen wat de persoonlijke opdracht is en welke kleur hij of zij hiervoor spaart.

Sagrada is zeker geen complex spel, maar prima geschikt als familie- of gateway spel of als filler. Het is in 5-10 minuten uitgelegd en speelt met 4 spelers binnen het half uur. Met de verschillende ramen en opdrachten en de korte speelduur is de herspeelbaarheid groot. Wat mij betreft een aanrader en zeker een blijvertje in de collectie.

 


Review Summary

Sagrada is a fine family or gateway dice drafting game. The solo rules are fun, and work well, but it’s most fun with more players. You then can see what other players need or don’t need and maybe you can even guess what secret objective they have. Sagrada is a quick game as well, not only does it play in half an hour, but it is explained in five to ten minutes. You can see, with the different windows, different objectives and other cards, that the replayability is great. I would recommend this one and it definitively stays in my collection. 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. Hier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


2 thoughts on “Sagrada Review”

  1. I wonder when Rowdy will ever use the 5th thumb. Sagrada has great initial appeal, but it might become less fun after about 15 plays.

    1. Well, first of all, this review was written by Marc, so in this case they are not really mine, these four thumbs. 🙂 And secondly, I use my 5th thumb sporadically (just for those special games), but, as an example, Concordia and Terraforming Mars are games I used it for.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.