Sundae Split Review

 

Zomerse temperaturen. Zweet op je voorhoofd. Voetjes in het water. En een ijsje. Vanille ijs, kersje erop, beetje slagroom, stronkje broccoli, beetje hagelslag. Heerlijk.

Nog keer. Broccoli? Ja, echt, broccoli. Mmmh. Heerlijk. Ja, je ziet het niet, maar onder die broccoli ligt echt het lekkerste ijs ooit. Vanille, aardbei, dingen. Echt lekker. Pak maar. Toe.

Dit is Sundae Split in een notendop.

Het spel is ontworpen door Nate Bivins en in Nederland uitgegeven door White Goblin Games. Aan de basis van het spel ligt het ‘I split, you choose’ mechanisme. Dit houdt in dat een persoon de buit verdeelt, kaarten in dit geval, in verschillende groepjes en de andere spelers een voor een hun gewenste buit kiezen.

In Sundae Split krijg je aan het einde van het spel punten voor de verschillende kaarten die je hebt verzameld. De persoon met de meeste bananen krijgt tien punten, de nummer twee krijgt er vijf. Op elke ijskaart staat een punten aantal en voor elke set van aardbeien, chocolade en vanille ijsbolletjes krijg je nog eens drie punten. Elke kers die je hebt verzameld vermenigvuldig je met het aantal bolletjes dat je hebt van de smaak waarvan je het meeste hebt. Dan heb je nog slagroom en hagelslag. Voor elk setje krijg je vijf punten. En als laatste heb je nog groente. Dat is natuurlijk niet echt heel lekker op een ijsje, dus zijn de verschillende groente soorten negatieve punten waard.

Als actieve speler trek je een aantal kaarten van de trekstapel en verdeel je die over een aantal stapels in het midden van de tafel. Hoeveel kaarten je trekt is afhankelijk van het aantal spelers, zo ook hoeveel kaarten er beeldzijde-omlaag moeten liggen en hoeveel stapels je moet maken. Je mag verder zelf kiezen welke kaart je in welke stapel stopt, maar je probeert eigenlijk de stapeltjes zo te bouwen dat sommige stapels aantrekkelijk zijn qua punten en sommige aantrekkelijk lijken. Alle andere spelers kiezen de stapels eerst, in spelersvolgorde, en de actieve speler pakt wat er over blijft. Dit gaat door totdat de trekstapel leeg is en uiteindelijk wint de speler met de meeste punten.

 

 

Je probeert in dit spel van de kaarten die je trekt dus zo stapeltjes te maken dat er uiteindelijk ook nog wat leuks voor jezelf overblijft. Je moet dus proberen in te schatten welk type kaarten voor je medespelers aantrekkelijk is, maar je moet de stapels niet te aantrekkelijk maken.

Dan wordt het namelijk overduidelijk wat de anderen zouden moeten kiezen en blijf je waarschijnlijk over met de minste stapel. Speel je daarentegen een beetje met de hoeveelheid kaarten per stapel en de plaatsing van de kaarten die met de beeldzijde-omlaag liggen, dan maak je de andere spelers aan het twijfelen en kiezen ze misschien toch die stapel met een groentekaart erin.

Sundae Split is geen enorm enerverend spel verder. Het speelt zichzelf een beetje.

Als verdeler kun je proberen om goed in te schatten wat de anderen zouden willen hebben, maar uiteindelijk ben je overgeleverd aan hun grillen. Als kiezer heb je dan wel weer wat keuze, ga je voor stapel 1 of stapel 2, maar je kunt nooit weten wat er op de niet zichtbare kaarten staat, dus soms neem je de gok. De ene keer heb je pech, de andere keer heb je geluk.

Ik vind het ‘I Split You choose’ mechanisme erg leuk, maar het achterliggende spel behelst verder alleen het verzamelen van setjes kaarten. Is dat genoeg?

Spellen zoals San Marco of Dynasties, die laatste komt ook uit de koker van White Goblin Games trouwens, maken ook gebruik van dit ‘I Split, You Choose’ mechanisme, maar het achterliggende spel is vele malen interessanter en leuker. Daar krijg je door middel van dit mechanisme zaken om later te gebruiken, voor een actie die je zelf hebt gekozen. Iets om in te zetten voor een actie, wanneer en waar je wilt.

Doordat je zo enorm in het moment leeft, je kunt immers niet weten wat voor kaarten nog in je bezit kunnen komen, welke kaarten in de stapel zitten en de verdeling van type kaarten in jouw verzameling ziet er beurt na beurt ook weer anders uit, had ik heel erg het gevoel dat het mij allemaal niet veel uitmaakte wat ik koos. ‘OK, doe mij die dan maar dan. Prima.’ En dat is niet het gevoel dat ik zelf bij een spel wil hebben eigenlijk.

De lol in dit spel zit hem aan de andere kant juist precies in die willekeur. Het is ook weer grappig als iemand denkt de hoofdprijs mee naar huis te nemen en toch blijkt dat ze een kat in de zak heeft gekocht. Daar doe je het als verdeler uiteindelijk allemaal voor.

Wat wil ik er nog meer over kwijt? Het spel ziet er wel leuk en vrolijk uit. Het is snel uitgelegd. Het speelt snel en ik denk dat het spel het beste vanaf drie spelers speelt.

Goed, ik vind het echt geen probleem als een spel eenvoudig is qua mechanismen en regels, niks mis mee, maar dan moet er wel een bepaalde spanning in zitten. Krijg ik werkelijk wat ik wil? Die spanning miste ik zelf een beetje toen we Sundae Split speelde. Ik zou het daarom een OK spel noemen, zeker met de andere leuke spellen in de ‘verzamelen kaarten die je op verschillende manieren punten geven’ categorie. Het kan een prima spel voor met de familie zijn, qua eenvoud, maar ook daar zou het bij ons niet veel op tafel komen denk ik. Qua mechanismen zit Sundae Split prima in elkaar. Het is leuk dat dit spel een weinig gebruikt mechanisme als basis neemt, maar qua spelervaring heeft het mij nog niet overtuigd. Nipt drie duimpjes.

 

Op het moment van het schrijven van deze recensie heb ik Sundae Split 5x gespeeld. 

 

 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op InstagramHier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.