Column: Het zit ‘m in de details

Door: Sélène Brinkhof

Vijf vriendinnen en ik deden een escape room. De setting was spookachtig, het verhaal evenzo.

In de verschillende kamers was enorm veel aandacht besteed aan de aankleding. De geluiden, de voorwerpen, misschien zelfs wel de geur. Toen wij in een toptijd de ruimte uit stoven, vroeg de begeleider ‘of we wel oog hadden gehad voor het verhaal’. Uhm, nee dus. Hadden we ons in een lege kamer met cijferslotjes dan net zo goed vermaakt? Zeker niet.

De laatste tijd is bij ons Wingspan veel op tafel gekomen. Een vogelspel met 170 unieke vogelkaarten. Prachtig geïllustreerde dieren, hun spanwijdte duidelijk aangegeven en nog wat details van waar ze voorkomen, maken dat elke kaart een feest op zich is. De eitjes die je op de kaarten kunt leggen zien er leuk uit en de dobbelstenen rol je niet, die doe je in een dispenser in de vorm van een vogelhuisje.

Tijdens het spel kan al dit me het gestolen worden. Ik rol de dobbelstenen net zo lief en de eitjes zouden ook prima kleine vierkante blokjes zijn. Vogelkaarten met puur de benodigde informatie, desnoods gewoon een foto en spelen maar.

En toch…

Zonder al die details zou mijn spelplezier minder zijn. Als ik tussen al mijn fanatisme door ineens zie dat de fuut zijn baby fuutjes de eerste week op de rug vervoert, sprankelt er bewust of onbewust wat in mijn hoofd.

En al die kleine gelukjes samen, en natuurlijk het spel dat gewoon goed in elkaar zit, maakt dat ik Wingspan graag speel. Details van klein geluk.

Meer horen over Wingspan? Luister hier aflevering 37 van de Startspelers

2 gedachten over “Column: Het zit ‘m in de details

  • 24 april 2019 om 12:10 pm
    Permalink

    Ik ben iemand die vaak ontgaat hoe een spel er eigenlijk uitziet, ik mis de details en het thema. Ben al te snel gefocust hoe het speelt. Dat is uiteindelijk natuurlijk het belangrijkste maar je hebt wel gelijk dat als een spel goed verzorgd is dat ik dan onbewust toch meer geniet van het spelen. Sommige spellen bijv. van Stefan Feld die Alea uitgeeft zijn, vind ik, zo saai dat het mij tegenhoudt om het te spelen. Zonde denk ik dan.

    Beantwoorden
    • 25 april 2019 om 11:27 am
      Permalink

      Ja klopt, dan moet je echt die drempel over! Welk spel van Feld heb jij om deze reden nog niet gespeeld?

      Uiteindelijk geeft het spel zelf de doorslag, maar uiterlijk kan het net een zetje geven. In het interview dat Rowdy laatst had met Roland MacDonald hadden ze het er ook over (zie starspelers 38). Daar zeggen ze ook, en daar ben ik het mee eens, dat uiterlijk dan ook weer kan verbloemen dat het spel eigenlijk helemaal niet zo goed is.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.