50 Clues Review

Jeppe Norsker

Jeppe Norsker

Norsker Games

1 - 5

60 - 90 minuten

16+

Maria is een patiënt in een psychiatrische inrichting. Ze zit onder de medicijnen. Ze heeft maar een doel. Ze moet ontsnappen. Ze zal haar zoon vinden. Voor het te laat is. Te laat voor wat? Dat ga je uitvinden in 50 Clues. 

Wat is leuk?

  • Een nieuw escape room spel in een kleine doos. Het is handzaam en het fijne is dat deze alleen kaarten bevat die je ook niet hoeft te vernietigen of op enige manier hoeft te vernielen. Je kunt het spel dus doorgeven aan andere liefhebbers.
  • Op dit moment bestaat 50 Clues uit drie delen. Elke deel zou je eigenlijk kunnen omschrijven als een hoofdstuk in een verhaal. Het is niet zo dat je ze per se in een vaste volgorde moet spelen, of überhaupt de delen met dezelfde groep moet spelen, maar wil je het totaalplaatje zien, dan is het wel leuker ze op volgorde te spelen. Qua puzzels maakt het dus niet uit, qua verhaal wel degelijk en dit verhaal is een vrij belangrijk onderdeel van het spel.
  • Het spelsysteem werkt goed. Je begint met een kaart open draaien en daar staan verwijzingen naar andere kaarten op. Soms een puzzel die je moet oplossen. Soms een getal die je kunt combineren met een ander getal. Dit komt heel vaak voor. Een eenvoudig voorbeeld; het ene getal hoort bij een sleutel, het andere getal bij een slot. Die combinatie moet je invoeren op de site en dan komt daar iets uit. Een nieuwe kaart, een nieuw onderdeel van het verhaal, of het kan ook dat je die twee items (nog) niet kunt combineren. Vaak is de oplossing van een puzzel een cijfer of meerdere cijfers die je ook moet invoeren. Soms kom je op het punt dat er een timer verschijnt en dan ervaar je weer tijdsdruk, dat werkt wel goed. Dat is leuk.
  • Het hintsysteem werkt OK. De site houdt bij waar je je in het verhaal bevindt en je kunt altijd hints vragen. Dit gaat van je uiteindelijke eindscore af. De eerste hint is vaak iets dat je al weet, is onze ervaring, vaak een ‘ja dûh’-gevoel, de twee hint geeft je een bruikbare tip om het probleem op te lossen en de laatste hint is de oplossing zelf, en de instructie om door te gaan in het verhaal. Je komt dus nooit vast te zitten.
  • Ik vind dat de puzzels en het verhaal goed in elkaar zijn verweven. Er werd op natuurlijke momenten in het verhaal gevraagd om een puzzel op te lossen of om items met elkaar te combineren. Er zaten geen puzzels in het spel die los stonden van het verhaal, alleen erin gestopt omdat er nu eenmaal puzzels in een escape room spel horen.

Wat is minder?

  • De raadsel, de puzzels, waren wisselend van innovativiteit en het plezier dat we erin hadden wisselde daardoor wellicht ook. Meer dan de helft van de tijd had het spel meer een ‘choose your own adventure’ gevoel door het combineren van de objecten in het spel en dus had ik niet altijd het gevoel dat ik een echte escape room aan het spelen was (niet per se een minpunt, maar wel iets om rekening mee te houden). Gedurende het overige deel gingen de puzzels van erg vergezocht (geen idee wat je nu eigenlijk moest oplossen en daardoor dus lastig op te lossen), naar weer extreem eenvoudig. Dit betekent waarschijnlijk dat er voor iedereen wat wils in zit. Uiteindelijk vonden we de puzzels prima, maar bij geen enkele hadden we het idee iets compleet nieuws gezien te hebben. Dit is ook erg lastig denk ik met de grote hoeveelheid escape room spellen die op de markt verschijnt. Ook het feit dat we soms meer een 'choose your own adventure' gevoel hadde
  • Op de doos staat dat het spel gespeeld kan worden gespeeld van solo tot en met vijf spelers. Ik heb solo en met twee spelers gespeeld en we hadden met twee al het gevoel dat er niet nog een speler bij had moeten zijn, want dan had die waarschijnlijk niet veel te doen gehad. Het spel speelt heel lineair en doordat een groot deel van het spel bestaat uit meer ‘choose your own adventure’-achtige keuzes in plaats van vele (moeilijke) puzzels, kom je er met zijn tweetjes wel uit. Bij Deckscape, ook een compact escape room spel, heb je door de drie verschillende stapels kaarten die je tegelijk door kunt nemen nog de mogelijkheid om met verschillende mensen verschillende paden te bewandelen om op een bepaald punt bij elkaar te komen. In 50 Clues is dat niet zo. Solo of met twee zou ik aanraden dus.
  • De verborgen nummers waren niet echt verborgen. Jammer. In andere escape room spellen die ik heb gespeeld, ik denk aan Unlock bijvoorbeeld, zijn sommige nummers van kaarten weggewerkt in de illustraties. Hier niet, hier zijn ze een beetje verspreid over de kaart en in het grijs weergegeven. Als je deze nummers ziet voelt het toch niet echt als een prestatie.
  • Het verhaal is duister. Heel duister. In dit geval is de 16+ leeftijd die wordt aangeraden wel op zijn plaats. Ik geloof best dat sommige kinderen jonger dan 16 al vergelijkbare dingen hebben gezien in games of films, maar je zult er net een tussen hebben die zich niet prettig voelt bij de donkere materie die wordt behandelt. Zelfs volwassenen zullen zich wellicht oncomfortabel voelen bij de dingen die je doet in dit spel. Je beleeft het avontuur vanuit de ogen van de hoofdpersoon, jij bent die hoofdpersoon. Deze persoon is geestelijk niet helemaal OK en doet dingen, afschuwelijke dingen, gewelddadige dingen, en dat kan confronterend zijn. Verontrustend ook. Ik keur dit spel zelf niet af om die reden, maar het kan wel een reden zijn om dit spel niet aan te schaffen. Dit moet je zelf beoordelen.

Wat maakt het spel speciaal?

  • 50 Clues is prima. Echt geen slechte escape room om te spelen. Het verhaal en de puzzels zijn leuk gecombineerd. Heeft het mij van mijn sokken geblazen. Nee. Bij vlagen heb ik me er prima mee vermaakt. Het verhaal of de puzzels wekte soms wat verbazing op en soms werden we dan wel weer enthousiast als we een puzzel konden oplossen. Een allegaartje.

Conclusie

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.