First Martians Review

De Rode Planeet. Je er bent zojuist naartoe verhuisd, de verf is nog niet droog, gaat de koelkast kapot. Ja, lekker is dat. De wasmachine ook? Bel even een monteu.. Wat zeg je? Alle planten dood? Misschien kan de tuinm… De buitenkraan gaat niet meer dicht? Haal de loodgiet… Er ligt een plasje olie onder de auto? Dakpannen van het dak gewaaid? De suiker is op? Hond kwijt? Ah, je hebt geen benen meer…  Iedereen heeft wel eens zo’n dag, toch? Houd dit gevoel vast. Vandaag recenseer ik: First Martians.

Om gelijk even de verwachtingen te temperen, ik ga in deze recensie First Martians niet al zijn details bespreken. Wil je precies weten hoe het spel speelt, lees dan eerst even de regels, dan nog een keer, dan de Almanak, kijk dan even de video van Watch it Played!, neem dan even een kijkje op boardgamegeek en als je dan nog iets tegenkomt waarvan je niet precies weet hoe het werkt kun je tevergeefs een aantal termen in de Google zoekmachine gooien.

Nee, alle gekheid op een stokje, First Martians heeft niet de meest ideale start gehad. Er werd veel geklaagd over de leesbaarheid van de regels en de vele vragen die spelers nog hadden nadat ze diezelfde regels hadden gelezen. Het zegt natuurlijk veel dat je een zestig pagina dikke Almanak moet uitbrengen voor het spel.

Ikzelf had dezelfde ervaring. Veel was mij nog niet duidelijk toen ik aan het eerste spelletje begon en na mijn eerste spel waren nog steeds niet alle vragen beantwoord. Maar ik dacht, buiten dat het iets zegt over de kwaliteit van het bestaande regelboek, zegt het uitbrengen van een dikke Almanak ook dat Portal Games enorm in het spel gelooft.

En ik begrijp dat wel.

First Martians bouwt eigenlijk verder op het Robinson Crusoe ontwerp. Dit spel, van ontwerper en opperbaas van Portal Ignacy Trzewiczek, is wat mij betreft een van de leukste coöperatieve spellen die ik ken. First Martians kan daar uiteindelijk ook niet aan tippen, maar First Martians heeft dan wel weer iets anders wat ik wel een enorme verbetering ten opzichte van zijn voorganger. Op Mars heb je namelijk een app. Deze app regelt alles voor je, geeft je de juiste sturing in het spel en, misschien wel het allerbelangrijkste, geeft de ontwerper enorm veel mogelijkheden als het gaat om creëren van nieuwe content en het verbeteren van bestaande scenario’s voor het spel.

Op het moment van schrijven van deze recensie heb ik het spel drie keer gespeeld, drie keer een losstaand scenario. De campagne is nog onaangebroken, maar deze ga ik zeker nog starten. Al is dat wel lastig in deze tijd waar campagnespellen hoogtijdagen vieren. Dit aantal, drie, is bij lange na niet genoeg om de diepere lagen van het spel te doorgronden, maar het geeft al wel een redelijk goed beeld van het spel en zijn mechanismen. In ieder geval goed genoeg voor het schrijven van dit stuk, voor het schrijven van deze recensie.

In tegenstelling tot Robinson Crusoe, waar je vaak iets probeert op te bouwen maar en dan ontdekt dat de vele natuurkrachten het niet altijd even goed met je voorhebben, heb je in First Martians alles vrij aardig onder controle aan het begin van het spel. De Hub staat fier overeind en ondanks wat kleine gebruikerssporen, wat kleine mankementen, loopt alles aardig op rolletjes. Dan krijg je een briefing. Er is toch iets niet helemaal volgens plan gegaan.

Een lading voedsel is ergens op de planeet geland, maar waar is helaas niet duidelijk. Goed, dan gaan we even op onderzoek uit. En plots kom je handen tekort. De stress neemt toe. Je komt zelfs aan de meest simpele reparaties niet meer toe. Gaat zo’n ogenschijnlijk kleine tegenvaller het einde betekenen van de hiervoor zo succesvolle Marsmissie?

Dit is een beetje de sfeer van het spel. Langzaam brokkelt de wereld om je heen af. Machines werken niet zoals het moet, je gezondheid gaat achteruit, maar je hebt een missie en die moet je ten koste van alles volbrengen.

Elke speler heeft twee schijfjes en die kun je inzetten om acties uit te voeren. Je kunt iets repareren, de planeet ontdekken, spullen vergaren op Mars of onderzoek doen, misschien heb je wel iets aparts gevonden in het rode zand, of je rust een beetje uit. Ook komt er elke ronde een nieuwe eventactie vrij waar je jouw tijd aan kunt besteden. Als je dit niet doet, of er te lang mee wacht kunnen er vreselijke dingen gebeuren.

Ook leuk is dat, als een actie om twee schijfjes vraagt, je er maar één schijfje kunt plaatsen. Je rolt dan drie dobbelstenen, horende bij die bepaalde actieplek, en dan zie je pas of de actie is geslaagd of niet. Ook raak je misschien gewond, of er gebeurt iets anders onverwachts, een event die je via de app moet activeren.

De keuze die je dus continu moet maken tussen de zekerheid van het plaatsen van twee schijfjes en de onzekerheid die het plaatsen van één schijfje met zich meebrengt, ondanks dat deze laatste keuze er voor zorgt dat je meer acties kunt uitvoeren. Speel je op safe, of spreid je jouw kansen?

Verder kun je Mars ontdekken. Je trekt er, eventueel in een Marsrover, op uit en onderweg ontdek je nieuwe regio’s van Mars en wellicht ook wat interessants om in de hub te gebruiken, bijvoorbeeld onderdelen die je nodig hebt om reparatie mee uit te voeren.

Elke missie zal zelf ook iets nieuws inbrengen in de vorm van nieuwe spelelementen, andere regels en bovenal een nieuw deel van het Marsverhaal.

Ik heb nu beide spellen in mijn bezit, First Martians en Robinson Crusoe, en beide spellen gespeeld en ik kan er niet aan ontkomen om ze te vergelijken als ik me moet uitspreken over First Martians.

Qua mechanismen en qua verloop van een ronde lijken ze erg op elkaar. Beide spellen zitten ook erg strak in elkaar. Je moet echt alle zeilen bijzetten, zelfs als de planeet een beetje meewerkt, om de verschillende missies te halen. Mechanisch gezien zijn de spellen even leuk.

Er zijn een aantal zaken waardoor ze toch wat van elkaar verschillen. Grotendeels heeft dit te maken met het thema van het spel en de technologie die gebruikt wordt.

Laat ik met het thema beginnen. Bij Robinson is dat het overleven op een onbewoond eiland, of overleven met beperkte middelen. Bij First Martians is dit overleven op Mars. Hoewel het eerste spel misschien veel meer is gebaseerd op fantasie dan de laatste, deze lijkt toch echt gebaseerd op de wetenschap, kan ik mij veel beter voorstellen hoe het is om op een eiland te moeten leven dan op de rode planeet. Dit komt wellicht door vele films en televisieprogramma’s, maar het zorgt er in ieder geval voor dat wat er op het bord gebeurt op Mars een beetje een ver van mijn bed show is. Ik kan me zo slecht inbeelden hoe het is om op een onbekende planeet te moeten leven.

Een grote verbetering ten opzichte van Robinson is het gebruik van de app op je telefoon of tablet. Hoewel de technologie waarschijnlijk nog niet volledig tot bloei is gekomen, is het gebruik bij een spel als First Martians een verademing. Ten eerste zorgt het voor veel minder gefrunnik met kaarten en fiches en ten tweede zou je binnen een paar seconden je gebruikers, theoretisch, van nieuwe content kunnen voorzien.

In principe zou je bij het aflopen, of uitvoeren, van exact dezelfde acties op het bord, en wellicht juist bij het maken van dezelfde keuzes in de app, toch een heel andere spelervaring kunnen creëren. Bij Robinson was het zo dat als je een kaart kreeg er een vast event op die kaart stond die geactiveerd werd als je hem weer in je trekstapel tegenkwam. Elke keer als je die kaart trok, kreeg je hetzelfde event later in het spel. Gelukkig had je genoeg kaarten om dat tegen te gaan, maar wat de app potentieel kan doen is bij eenzelfde actie, bij eenzelfde gebeurtenis, elke keer een nieuwe reactie genereren. De ene keer als je er voor kiest om een schroefje niet aan te draaien, zal er later in het spel de ene keer iets anders gebeuren dan bij een volgende keer. Nu stort het gebouw in, maar een andere keer houdt de zuurstofvoorziening er mee op en weer een andere keer zorgt dat schroefje voor een akelige scheur een je goede marspak.

Ook is het nu zo dat je niet stiekem kan spieken naar wat er komen gaat. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. Alle potentiële gebeurtenissen zitten verborgen in de app en ook de vervolggebeurtenissen, als je een bepaalde beslissing neemt in het spel, zijn onbekend. Dus je gaat speculeren. OK, we hebben de mogelijkheid om dit schroefje aan te draaien de komende rondes. Wat zou er kunnen gebeuren als we dit niet doen? Kunnen we dit laten lopen? Dit speculeren, dit fantaseren over een mogelijke uitkomst, komt het verhaal alleen maar ten goede.

Al met al zijn er dus een aantal punten die ik mee moet nemen in mijn eindconclusie.

De regels zijn niet duidelijk genoeg opgeschreven, dit is het eerste punt. Pas gedurende potje twee viel alles op zijn plaats. En niet iedereen heeft zoveel geduld. Een speler die een spel een keertje wil proberen, voordat hij het koopt, zal wellicht na dat eerste stroperige potje al besluiten om de aankoop uit te stellen. En dit is natuurlijk jammer.

Dan hebben we het thema. Mij bevalt het wel die wetenschappelijke benadering, het is qua verhaal ook zeer goed uitgewerkt, maar ik denk dat een thema als Robinson Crusoe veel meer aanspreekt bij het grotere publiek. Het komt veel avontuurlijker over, vermoed ik.

Ten derde heb je de spelmechanismen. Die zijn zeer solide, het spel zit heel goed in elkaar, en ze bieden, in samenwerking met de vele spelonderdelen, ruimte voor enorm veel variatie in wat er op het bord kan gebeuren en hoe de spelers het spel beleven.

First Martians is moeilijk te winnen en dat is toch wel een vereiste bij een goede coöp.

Als vierde hebben we de app. Dit hulpmiddel versoepelt het spel, het leidt je door elke missie en eigenlijk zijn door deze app de mogelijkheden voor het creëren van content door de designer, zoals ik al zei, eindeloos. Daarentegen heeft dit ook een nadeel. Fans van het spel zullen hierdoor, anders dan bij Robinson Crusoe, wat meer moeite hebben met het maken van eigen content voor het spel. Maar goed, waar een wil is…

En als laatste, en hier heb ik het hierboven nog niet over gehad, ziet het spel er ook nog eens goed uit. Het heeft vooral een krachtige uitstalling. Er ligt echt iets op tafel als je alle spelonderdelen op de juiste plek hebt gelegd. Ze hadden er voor kunnen kiezen om geen miniatuurtjes in de doos te doen voor de hub en de marsrovers. Ze hadden er voor kunnen kiezen om de blokjes gewoon van hout te maken. Dit hebben ze echter niet gedaan en dat geeft het spel de benodigde flair.

Uiteindelijk geef ik zelf de voorkeur aan Robinson en dit is voor het grootste deel te wijten aan dat ik het thema iets leuker vind. Je zult begrijpen dat deze voorkeur voor het thema iets heel persoonlijks is en het niets zegt over de kwaliteit van hete ene spel ten opzichte van het andere. Speltechnisch vind ik niet dat ze elkaar veel ontlopen namelijk. Ik zou First Martians, net als Robinson, zeker onder de aandacht brengen van liefhebbers van het zwaardere coöperatieve spel.

 

 

Op het moment van het schrijven van deze recensie heb ik First Martians 3x gespeeld. 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op InstagramHier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

One thought on “First Martians Review”

  1. Hier ben ik al een tijdje naar aan het kijken. Ik hoor verschillende verhalen. Het ziet er tof uit. Leuk dat je zegt dat je het zou aanraden. Dat zet mij weer aan het denken. Groet. Sander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.