Wat heb ik laatst gespeeld? + De Zwarte Lijst (nummer 2)

De laatste tijd heb ik weer heel wat spellen gespeeld. Ze waren leuk en minder leuk, maar ik denk niet dat ik ze allemaal even diepgaand ga recenseren. Het is dus weer tijd voor een ‘Wat heb ik laatst gespeeld? + De Zwarte Lijst’ stukje.

Wat heb ik laatst gespeeld?

Hier bespreek ik spellen die ik heb gespeeld, maar niet vaak genoeg, en waarschijnlijk ga ik die ook niet veel vaker spelen, om goed te recenseren. Of ik vind ze ze niet goed genoeg om tijd aan te besteden. Ik schrijf immers alleen over spellen die ik anderen zou aanraden. Of ik heb ze wel vaak genoeg gespeeld, maar dan komt de beschikbare schrijftijd om de hoek kijken. Ik moet een keuze maken in de spellen die ik uitgebreider recenseer.

 

Dragonsgate College –  (2/5)

Het spel heeft leuk ideeën. Je gebruikt dobbelstenen als werkers en als andere spelers jouw kleur dobbelsteen gebruiken voor een actie, mag jij zelf ook een actie uitvoeren met die dobbelsteen. Ik had graag wat meer krapte op de actiemarkt gevoelt. Je hebt uiteindelijk vrij veel acties per ronde, en je kunt de waarde van je dobbelstenen ook nog eens manipuleren met imps. Dit zorgt ervoor dat je nooit de spanning voelt die een goede worker placement moet hebben, namelijk de angst dat je een essentiële actie niet kunt uitvoeren. Hier, in dit spel, verandert de volgorde van de acties wellicht, maar uiteindelijk komt alles vrij gemakkelijk op zijn pootjes terecht. Bovendien zijn het grafische design en de illustraties misschien origineel, maar echt niet om aan te zien. Plus, de kleine cijfertjes op de leerlingen en docenten, het gaat hier trouwens om een Harry Potter-achtig magisch college, zijn echt niet leesbaar vanaf de andere kant van de tafel. Het is dat dit spel niet echt op de radar stond van menig spellenliefhebber toen ik hem kocht (en ik heb er ook nog niet veel anderen over gehoord), anders had deze op de blacklist gestaan.

 

Jórvík – (3/5)

Dit vond ik een heel aangename spelervaring. Het spel is licht, het thema (net als het orgineel) raakt kant noch wal, maar voorsorteren om een bod uit te mogen of kunnen brengen op kaarten die veelal iets anders kunnen of op een andere manier scoren is een erg leuk spelelement. Ik denk wel dat het spel met meer spelers en met de expertvariant het beste tot zijn recht komt.

 

Berenpark –  (3/5)

Berenpark is een van de vele tetrisachtige tegellegspellen die de laatste jaren is uitgekomen. Dit zorgt altijd voor wat AP (analysis paralysis) en wat gepuzzel, maar voor mij was dit de leukste tetristegellegger die tot nu toe heb gespeeld. Het is wat lichter dan Patchwork, maar weer wat interessanter dan Cottage Garden (Indian Summer heb ik nog niet gespeeld).

 

Pixie Queen –  (3/5)

Dit is een heel aardig worker placement spel, er zitten leuke elementen in, maar ik vind het idee dat je juist (tot het einde van het spel dan) probeert om niet te negatief in punten uit te komen een beetje wennen.

 

Fast Forward: Op de Vlucht –  (2/5)

Op de Vlucht is een coöperatief spel in het Alice in Wonderland universum en een “fabel”-spel. Je leert dus steeds meer regels, ze veranderen ook, als je het spel aan het spelen bent. Je wil als je aan de beurt bent het monster niet voor je hebben liggen, dan verlies je als team. Het is een aardig spel, maar de keuzes die je maakt voelen niet altijd van jezelf. Je hebt maar een à twee kaarten om uit te kiezen. Zeker aan het begin voelt dit spel erg geënsceneerd. Pas als je het spel verliest zitten de kaarten niet meer op hun oorspronkelijke plek en wordt dit gevoel een beetje weggenomen. Ik zeg een beetje, omdat je nog steeds maar weinig opties hebt in je beurt.

 

Fast Forward: Spookuur – (3/5)

Ik was blijer met een ander spel uit de FAST FORWARD serie van Friedemann, namelijk Spookuur. Ook hier heb je een beperkt aantal opties in je beurt, je hebt drie kaarten op hand, maar omdat het spel lichter is dan Op de Vlucht en wat minder puzzelig, maakt me dat niet zo uit. Het gaat hierin om dat je geen kaart met een getal op tafel moet leggen waardoor de totaalwaarde van de kaarten op tafel hoger dan 15 wordt. Er worden hier ook regels tijdens het spel toegevoegd die je wat opties geven om dit te voorkomen. Diegene die de kaart moet spelen die de totaalwaarde boven zijn limiet laat uitkomen verliest het spel, maar een speler mag zich pas winnaar noemen van Spookuur als hij op dat moment de hoogte totaalwaarde aan kaarten op hand heeft. Hierin ben je toch elke keer je geluk aan het beproeven. Je wil geen hoge kaarten hebben, omdat je dan misschien diegene bent die de waarde boven de vijftien uit laat komen, maar ook weer wel, omdat je uiteindelijk toch wil winnen. Spookuur is wat mij betreft een erg leuke filler.

 

 

De Zwarte Lijst

Hier bespreek ik kort, heel kort, de spellen die ik niet de moeite waard vind. Je moet wel rekening houden dat ik niet elk slecht spel dat ik speel op deze lijst ga zetten, dan wordt het een lange, onoverzichtelijke lijst. Ik probeer het een beetje bij de spellen te houden die een bepaalde voetafdruk, een bepaalde buzz hebben, of hebben gehad, als je begrijpt wat ik bedoel.

 

Photosynthesis –  (2/5)

De nieuwste toevoeging aan de lijst is Photosynthesis. Dit spel is erg de hoogte in gepraat door vele reviewers voordat hij echt uitkwam en ook door vele eigenaars en spelers van het spel nadat hij is uitgekomen. Ook ik had, mede door de eerste positieve verhalen vanuit GenCon 2017, hoge verwachtingen. Helaas heeft dit spel deze totaal niet waargemaakt.

Het ziet er prachtig uit. Echt waar. Het is misschien het mooiste spel van 2017, maar ik vond het werkelijk te saai voor woorden. Dan zou ik eerlijkerwijs ook moeten stoppen met het schrijven van dit stukje, maar dat doe ik lekker niet.

Het spel voelt zeer repetitief, mede omdat er ook geen goeie spanningsboog in zit wat mij betreft. Het kabbelt voort en je doet elke ronde precies hetzelfde. Waar veel abstracte spellen vaak naar een climax toewerken, dan wel naar een enorme climax aan het eind, dan wel in een soort eb en vloed beweging. Je manoeuvreert jezelf eerst in een bepaalde positie om er daarna een klap op te geven. Die klap blijft bij Photosythesis achterwege. In de laatste beurt(en) kun je vaak zelfs al uitschrijven wat iedereen nog maximaal kan doen.

Ik ben duidelijk in de minderheid als het om mijn mening over dit spel gaat, maar ik kan niet anders dan het op mijn zwarte lijst zetten. Ik heb het spel een kans gegeven en zelfs na mijn eerste teleurstellende potje nog een paar keer gespeeld (ik wilde het echt leuk vinden en zocht naar wat anderen er in zien), maar ik kan alleen maar concluderen: saai, saai, saai.

 

De huidige zwarte lijst bestaat verder uit:

Alexandria

Castles of Burgundy: the Dice Game

 

 

 

 


Als je het leuk vindt om de artikelen op As a Board Gamer te lezen kun je ons liken op Facebook, mij volgen op Twitter of op Instagram. Hier vind je veel leuke foto’s van mijn spelavonturen.

Bedankt!


 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.