Pandemic LEGACY Recensie (met spoilers)

PandemicLegacy1

 

Recensie met Spoilers

Ik ga er vanuit dat je hier bent omdat je Pandemic LEGACY al gespeeld hebt, of omdat je het gewoon niets kan schelen (anders vind je hier de recensie). Ik ga niet op elk detail in, maar ik zal hier, vrij ongestructureerd, een aantal zaken uit het spel belichten die ik erg kon waarderen.

Ik zal beginnen met in te gaan op het ontwikkelen van je karakter. Ik heb het al even aangestipt in de recensie, maar ik zou hier graag wat dieper op ingaan. Ten eerste vind ik het erg leuk dat je jouw karakter zelf een naam mag geven. Het is misschien iets kleins, maar het geeft het toch weer een persoonlijke touch. Ten tweede vind ik de introductie van de relatie erg slim. Het idee dat twee karakters een bepaalde relatie hebben, wat betekent dat je iets speciaals kan als beiden worden gebruikt gedurende een maand, is erg interessant. Hiervoor had je eigenlijk alleen individuen die iets leuks konden, maar nu kun je, als tenminste iedereen een tijdje blijft leven, echt een top team creëren.

In de voorgaande recensie vertelde ik dat ik die karakterontwikkeling niet zo interessant vond met zijn tweeën, ik dacht dat het met drie of vier spelers wat beter uit de verf zou komen. Dat komt volgens mij doordat je met twee spelers veel minder karakters zult gebruiken. Plus, het spel is, zeker gedurende de eerste helft van het jaar, vrij eenvoudig en daardoor zul je langer bij eenzelfde karakter blijven. Je hebt ze dan immers al wat upgrades gegeven en zult ze daardoor minder snel vervangen.

 

PandemicLegacy2

In ons geval speelde het spel echt als een Hollywood film, ons ongeneselijke virus bleek het blauwe te zijn, Europa en de VS lagen in puin, en de stad waar patiënt Zero opdook was Londen. Het is puur toeval natuurlijk, maar toch grappig hoe dat dan loopt.

Wat ik ook erg leuk vond was de toevoeging van het tweede karakter type, het militaire karakter, en de bijbehorende militaire basissen. Beide typen, militair en medisch, focusten zich op iets anders, dus het was elke keer weer afwegen welk type we in ons team moesten hebben.

En dan dat moment dat het spel 180 graden draaide. Dat was geweldig. Eerst had je een heel netwerk van militaire basissen opgebouwd en toen bleek dat je dat voor de vijand had gedaan, kon je je eigen rotzooi weer gaan opruimen. *Zucht*

Er waren ook twee mechanismen die werden toegevoegd die iets vergelijkbaars bewerkstelligende. Dat waren de wegversperringen en de zoeksporen. De wegversperringen zorgden ervoor dat ziektes zich minder goed konden verspreiden, maar je moest daarna zelf wel kaarten betalen als je ze wilde passeren. Het had dus een positief effect, maar zorgde er ook voor dat het wat moeilijker werd om ziektes te genezen in dat gebied.

De zoeksporen hadden iets vergelijkbaars. Als je gevonden had wat je zocht bracht dat altijd iets goeds, maar je moest er veel energie, veel kaarten, in stoppen om het te doen. Voor elke stap een kaart (ongeveer).

Beide mechanismen brachten dus iets goeds, maar wel tegen een hoge prijs. Jammer genoeg hebben wij zelf een verkeerde keus gemaakt in oktober door een zoekspoor links te laten liggen en dat heeft ons tot en met december achtervolgt.

Nu komen we bij de stickers die je op je kaarten kon plakken. Deze voegden een hele nieuwe laag toe aan het spel. Je kon kaarten niet alleen meer gebruiken om geneesmiddelen te vinden of om van A naar B te reizen, maar nu ook voor hun speciale eigenschap. Je moest nu wel twee of drie keer nadenken alvorens je een kaart aflegde. Plus, je moest ook nadenken op welke kaart je zo’n sticker plakte. Moeilijke keuzes.

Hier kan ik het ook even over de componenten hebben en ik moet zeggen dat deze geweldig zijn. Van de blokjes, tot de mannetjes, tot de vaccins. Elke onderdeeltje past perfect bij het thema; de kleur is goed en het materiaal is perfect gekozen. Zulke details helpen je ook om het verhaal te vertellen.

Ik stop hier, ga het spel maar gewoon spelen. Het is fantastisch.

 


 

Leave a Reply

Your email address will not be published.